முன்னொரு காலத்தில், ஒரு அடர்ந்த காட்டில் ஆமைகளும் மற்ற விலங்குகளும் ஒற்றுமையாக வாழ்ந்து வந்தன. அந்த காலத்தில் ஆமைகளுக்கு முதுகுப் பாதுகாப்பிற்காகக் கடினமான ஓடு கிடையாது. அவை மிகவும் மென்மையான உடலையும், ஆனால் மிகுந்த சுறுசுறுப்பையும் கொண்ட உயிரினங்களாக இருந்தன.
ஒரு நாள், அந்த காட்டைத் தேடி இரண்டு உயர்ந்த ஞானிகள் வந்தனர். அவர்களைக் காணக் கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் காட்டில் இருந்த அனைத்து விலங்குகளும் ஒன்று கூடித் தங்களது திறமைகளை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கின. குரங்குகள் மரத்திற்கு மரம் தாவி ஆச்சரியப்படுத்தின, பறவைகள் வானில் வலம் வந்து பாடின. இறுதியில், ஒரு பெரிய விளையாட்டுப் போட்டி நடத்த முடிவு செய்யப்பட்டது.
முயல் ஒரு போட்டியை அறிவித்தது: "ஒவ்வொரு விலங்கும் ஒரு பெரிய தேங்காயைத் தூக்கிக்கொண்டு காட்டின் மறுமுனை வரை ஓடிச் செல்ல வேண்டும். யார் முதலில் இலக்கை அடைகிறார்களோ, அவர்களே வெற்றியாளர்!"
இந்தத் போட்டியில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்ற பேராசை ஆமையினருக்குள் இருந்தது. ஆமை தனக்குத் தனிச்சிறப்பு வேண்டும் என்று நினைத்தது. அது ஒரு தந்திரமான திட்டத்தைத் தீட்டியது. ஒரு பெரிய தேங்காயை எடுத்து, அதன் உட்பகுதியைத் தனது சிறிய கால்களால் மெதுவாகத் தோண்டி, உள்ளே இருக்கும் கனமான நீரை வெளியேற்றியது. இப்போது அந்தத் தேங்காய் வெறும் ஓடு போல லேசாக மாறியிருந்தது. அதைத் தனது முதுகில் சுமந்து கொண்டு, "இப்போது நான் மிக வேகமாக ஓட முடியும்" என்று தந்திரமாகச் சிரித்தது.
ஞானிகள் ஆமையின் இந்தத் தந்திரத்தை இதயம் நோகக் கண்டனர். அவர்கள் ஆமையைத் தண்டிக்க விரும்பவில்லை, ஆனால் ஆமை தனது குறுக்கு வழியைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தனர். விஷ்ணு ஒரு யோசனை சொன்னார், "இந்த ஆமை எவ்வளவு தந்திரமாகச் செயல்படுகிறது என்று பார்ப்போம். கரடே, நீ போய் ஆமையிடம் ஒரு செய்தியைச் சொல்."
கரடி ஆமையிடம் சென்று, "விதிமுறைகள் மாறிவிட்டன! இது ஒரு மெதுவான நடப்பிற்கான போட்டி. யார் மிகத் தாமதமாக இலக்கை அடைகிறார்களோ, அவர்களே வெற்றியாளர்!" என்று கூறியது. ஆமை இதைக் கேட்டு மட்டற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தது. மற்ற விலங்குகள் கனமான தேங்காய்களைச் சுமந்து வேகமாக ஓட முயன்றபோது, அவை களைப்படைந்து இடையில் அமர்ந்துவிட்டன. ஆனால் ஆமை, "நான் மிக மெதுவாகவே செல்ல வேண்டும்" என்று நினைத்து, தனது லேசான தேங்காய் ஓட்டை முதுகில் சுமந்து கொண்டு மிக மெதுவாகத் தனது பயணத்தைத் தொடங்கியது.
ஆமை மிக மெதுவாக நடந்ததால், அதன் முதுகில் இருந்த அந்தத் தேங்காய் ஓடு அதன் தோலோடு இணைந்துவிடத் தொடங்கியது. பல நாட்கள், பல வாரங்கள் அது மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டே இருந்தது. இறுதியில், அந்தத் தேங்காய் ஓடு ஆமையின் முதுகில் ஒரு நிரந்தரமான கடினமான ஓடாக மாறிப்போனது. ஆமை தனது தந்திரத்தால் ஒரு கடினமான சுமையைத் தனது முதுகிலேயே சுமந்து வாழ வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது.
தன் தந்திரத்தால் தான் ஒரு நிரந்தரமான சுமையை உருவாக்கிக்கொண்டதை உணர்ந்த ஆமை, இனிமேல் நேர்மையாக இருக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தது.
பாடம்
குறுக்கு வழியில் கிடைக்கும் வெற்றி தற்காலிகமானது; நேர்மையே நிலையானது.
