ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮೈನಾ ಹಕ್ಕಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಧ್ವನಿ ತುಂಬಾ ಇಂಪಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದರ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಸಾಧಾರಣ ಕಂದು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿದ್ದವು. ಒಂದು ದಿನ ಅದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ರಾಜಮನೆತನದ ಉದ್ಯಾನವನಕ್ಕೆ ಹಾರಿತು. ಅಲ್ಲಿ ನವಿಲುಗಳು ತಮ್ಮ ಸುಂದರವಾದ, ಹೊಳೆಯುವ ಗರಿಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
"ಅಬ್ಬಾ! ಆ ನವಿಲುಗಳು ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿವೆ! ನನಗೂ ಅಂತಹ ಗರಿಗಳಿದ್ದರೆ ನಾನು ಈ ತೋಟದ ರಾಣಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ" ಎಂದು ಮೈನಾ ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ಅಂದುಕೊಂಡಿತು.
ತೋಟದಲ್ಲಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಕೆಲವು ನವಿಲು ಗರಿಗಳನ್ನು ಮೈನಾ ನೋಡಿತು. ತಕ್ಷಣವೇ, ಆ ಗರಿಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ತನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಈಗ ತಾನು ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾದ ನವಿಲಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಅದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಅಂದುಕೊಂಡಿತು. ತನ್ನ ಹೊಸ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅದು ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಲೆಯತೊಡಗಿತು.
ಆದರೆ ಆ ಸಂತೋಷ ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಪೊದೆಯ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿದ್ದ ಬೆಕ್ಕು, ಆ ಹೊಳೆಯುವ ಗರಿಗಳ ಚಲನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮೈನಾಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿತು. ಬೆಕ್ಕು ಮೆಲ್ಲನೆ ಮೈನಾಳ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗತೊಡಗಿತು. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಮೈನಾ ಹೆದರಿ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಾರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಅದು ಮಾಡಿದ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಏನೆಂದರೆ, ಅತಿಯಾದ ಗರಿಗಳನ್ನು ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಅದರ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ತುಂಬಾ ಭಾರವಾದವು. ಅಷ್ಟು ಭಾರದಿಂದಾಗಿ ಅದಕ್ಕೆ ವೇಗವಾಗಿ ಹಾರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಭಯಗೊಂಡ ಮೈನಾ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಓಡಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಭಾರವಾದ ಗರಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಅದರ ವೇಗ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಬೆಕ್ಕು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮೈನಾಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು. ಇತರರ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಅಸೂಯೆಪಟ್ಟು, ತನ್ನ ಸಹಜ ಗುಣವನ್ನು ಮರೆತ ಮೈನಾ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು.
Moral
ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವುದರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ ಪಡಬೇಕು; ಇತರರನ್ನು ಅನುಕರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಅಪಾಯಕಾರಿ.
