ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் ஒரு அழகான மைனா வாழ்ந்து வந்தது. அதன் குரல் மிகவும் இனிமையானது, ஆனால் அதன் சிறகுகள் சாதாரண பழுப்பு நிறத்தில் இருந்தன. ஒரு நாள், அந்த மைனா ஒரு பெரிய அரசத் தோட்டத்திற்குச் சென்றது. அங்கே வண்ணமயமான மயில்கள் தங்கள் நீளமான, பளபளப்பான இறகுகளை விரித்து நடனமாடுவதைப் பார்த்தது.
"ஆஹா! அந்த மயில்கள் எவ்வளவு அழகாக இருக்கின்றன! என்னிடம் மட்டும் அந்தப் பளபளப்பான இறகுகள் இருந்தால், நான் தான் இந்தத் தோட்டத்தின் ராணி," என்று மைனா தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டது. மயில் போன்ற அழகு வேண்டும் என்ற ஆசை அதன் மனதில் பொறாமையைத் தூண்டியது.
தோட்டத்தில் தரையில் உதிர்ந்த சில மயிலிறகுகளை மைனா கண்டது. உடனே, அந்த இறகுகளை ஒவ்வொன்றாகத் தன் சிறகுகளுக்கு இடையில் சொருகிக் கொண்டது. இப்போது தான் ஒரு அழகான மயில் போல மாறிவிட்டதாக அது பெருமையுடன் நினைத்தது. தன் புதிய அழகைக் காட்டி மற்ற பறவைகளுக்கு முன்னால் நடனமாடத் தொடங்கியது.
ஆனால், அந்த மகிழ்ச்சி நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. ஒரு புதருக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்த ஒரு கருப்புப் பூனை, அந்தப் பறவையின் அசையும் இறகுகளைக் கண்டு எச்சரிக்கையானது. பூனை மெதுவாக மைனாவை நோக்கி நகர்ந்தது. இதைக் கவனித்த மைனா பயந்துபோய், உயரே பறக்க முயன்றது. ஆனால், அது செய்த தவறு என்னவென்றால், அதிகப்படியான இறகுகளைச் சொருகியிருந்ததால் அதன் சிறகுகள் கனமாகிவிட்டன. அதனால் அதனால் வேகமாகப் பறக்க முடியவில்லை.
பறக்க முடியாமல் தவித்த மைனா, தரையில் ஓடித் தப்பிக்க முயன்றது. ஆனால், கனமான இறகுகளால் அதன் வேகம் குறைந்துவிட்டது. அந்தப் பூனை மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து வந்து மைனாவைப் பிடித்துவிட்டது. மற்றவர்களின் அழகைப் பார்த்துப் பொறாமைப்பட்டு, தன் இயல்பை மறந்ததால் மைனா தன் உயிரையே இழந்தது.
பாடம்
நம்மிடம் இருப்பதை வைத்து மகிழ்ச்சியாக இருக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; மற்றவர்களைப் போல மாற முயல்வது ஆபத்தானது.
