ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ ಎಂಬ ಯುವ ರಾಜನಿದ್ದನು. ತಂದೆಯ ಮರಣದ ನಂತರ ಅವನು ಬಹಳ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವನಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹವಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅನುಭವದ ಕೊರತೆಯಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ವಿಕ್ರಮನು ತನ್ನ ಸೈನಿಕರೊಂದಿಗೆ ಬೇಟೆಗೆ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದನು. ಬೇಟೆಯ ಆತುರದಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ಸೈನಿಕರಿಂದ ದೂರವಾಗಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದನು. ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗತೊಡಗಿದನು, ವಿಕ್ರಮನು ಭಯ ಮತ್ತು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತನು.
ಅಲ್ಲಿಗೆ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಂದನು. ರಾಜನ ಉಡುಪನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಅವನು ಸಾಮಾನ್ಯನಲ್ಲ ಎಂದು ಅರಿತರು. "ನಾನು ಈ ದೇಶದ ರಾಜ," ಎಂದು ವಿಕ್ರಮನು ಹೇಳಿದನು. "ಬೇಟೆಯಾಡುವಾಗ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ್ದೇನೆ, ನನಗೆ ಮರಳಲು ದಾರಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ."
ವೃದ್ಧರು ನಗುತ್ತಾ, "ರಾಜನೇ, ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನು ಆಳುವ ನಿನಗೆ ಒಂದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ದಾರಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲವೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ವಿಕ್ರಮನು ತನ್ನ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು.
ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜನಿಗೆ ವೃದ್ಧರು ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ತೆಗೆದ ಕೆಲವು ಗೆಡ್ಡೆಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟರು. ಅದನ್ನು ತಿಂದ ನಂತರ ವಿಕ್ರಮನಿಗೆ ಒಂದು ಪಾಠ ತಿಳಿಯಿತು: ಕೇವಲ ಮರಗಳ ಮೇಲಿನ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಹುಡುಕದೆ, ನೆಲದ ಕೆಳಗಿರುವ ಆಹಾರವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕಿತ್ತು.
ವೃದ್ಧರು ರಾಜನಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಲು ಒಪ್ಪಿದರು. ವಿಕ್ರಮನು ತನ್ನ ರಾಜದ ಮೊಹರನ್ನು ಅವರಿಗೆ ನೀಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಆದರೆ ವೃದ್ಧರು ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿ, "ನೀನು ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ರಾಜನಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಆಸೆ," ಎಂದರು.
ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ವೃದ್ಧರು ರಾಜನಿಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಿದರು. "ಸೂರ್ಯನ ದಿಕ್ಕನ್ನು ನೋಡಿ ಸಮಯ ಮತ್ತು ದಾರಿಯನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕು. ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನೀರು ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಒಬ್ಬ ನಾಯಕನು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬೇಕು,"
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ರಾಜನ ಸೈನಿಕರು ಬಂದರು. ಸೈನಿಕರು ವೃದ್ಧರಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ವಿಕ್ರಮನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಆ ವೃದ್ಧರು ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜ್ಞಾನಿಯೆಂದು ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
ವಿಕ್ರಮನು ವೃದ್ಧರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿದನು. ಅಂದಿನಿಂದ ವಿಕ್ರಮನು ಜ್ಞಾನವಂತನಾದ ಮಹಾರಾಜನಾಗಿ ರಾಜ್ಯವಾಳಿದನು.
Moral
ಅಧಿಕಾರವು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತರುವುದಿಲ್ಲ, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಾವು ಕಲಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
