ஒரு காலத்தில், இளவரசன் விக்கிரமன் ஒரு பெரிய நாட்டை ஆட்சி செய்து வந்தான். அவனது தந்தை மறைந்த பிறகு, மிக இளம் வயதிலேயே அவன் அரியணை ஏறினான். அதிகாரமும் உற்சாகமும் அவனிடம் அதிகம் இருந்தன, ஆனால் அனுபவம் குறைவாக இருந்தது.
ஒரு நாள், விக்கிரமன் தனது வீரர்களுடன் வேட்டையாட அடர்ந்த காட்டிற்குச் சென்றான். காட்டின் அழகில் மயங்கிய அவன், ஆக்ரோஷமாக வேட்டையாடினான். வேட்டையாடும் வேகம் மற்றும் உற்சாகத்தில், அவன் தனது படைவீரர்களிடமிருந்து வெகுதூரம் தனியாக வந்துவிட்டான் என்பதை கவனிக்கவே இல்லை. மெல்ல மெல்ல சூரியன் மறையத் தொடங்கியது. சுற்றிலும் அடர்ந்த மரங்கள், பாதையறியாத புதர்கள். தான் வழிதவறிவிட்டதை உணர்ந்த விக்கிரமன், பயமும் சோர்வும் அடைந்தான்.
பசி மற்றும் தாகத்தால் உடல் நலிவடைந்த அவன், ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில் அமர்ந்து புலம்பிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது, அந்த வழியாக ஒரு முதியவர் நடந்து வந்தார். அவர் ஒரு அனுபவம் வாய்ந்த காடு சார்ந்த மனிதர். விக்கிரமனின் ஆடம்பரமான ஆடையைப் பார்த்த அவர், அவர் ஒரு சாதாரண மனிதர் அல்ல என்பதை உணர்ந்தார்.
"ஐயா, நான் இந்த நாட்டின் அரசன். வேட்டையாடும் போது வழிதவறிவிட்டேன். எனக்குத் திரும்பப் போக வழி தெரியவில்லை," என்று விக்கிரமன் தயக்கத்துடன் கூறினான்.
அந்த முதியவர் புன்னகைத்து, "அரசனே, ஒரு நாட்டையே வழிநடத்தும் உங்களுக்கு, ஒரு காட்டில் வழி தெரியாதா?" என்று கேட்டார். விக்கிரமன் தலைகுனிந்து, "அரியணை எனக்குத் தானாக வந்தது, ஆனால் காட்டைப் பற்றிய அறிவோ அல்லது வாழ்க்கையின் நுணுக்கங்களோ எனக்குத் தெரியாது," என்று உண்மையை ஒப்புக்கொண்டான்.
மிகவும் பசியால் வாடிய அரசனுக்கு, அந்த முதியவர் தரையில் இருந்த சில கிழங்குகளைக் தோண்டி எடுத்துத் தந்தார். அவற்றைச் சாப்பிட்டதும் அரசனுக்கு ஒரு பெரிய பாடம் புரிந்தது. "பழங்களைத் தேடி அலைந்தேன், ஆனால் மண்ணுக்கு அடியில் இருக்கும் உணவைப் பார்க்கத் தவறிவிட்டேனே!" என்று வருந்தினான்.
அரசனைத் திரும்ப அழைத்துச் செல்ல அந்த முதியவர் உதவ முன்வந்தார். விக்கிரமன் நன்றிக்கடனாகத் தனது அரச முத்திரை மோதிரத்தை அவரிடம் நீட்டினான். "இதை வைத்துக்கொள்ளுங்கள், இது உங்களுக்குப் பெரிய செல்வத்தைத் தரும்," என்றான்.
முதியவர் அந்த மோதிரத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு, "எனக்குச் செல்வம் தேவையில்லை. நான் ஒரு சாதாரண மனிதன் தான். ஆனால், நீ ஒரு சிறந்த அரசனாக வளர வேண்டும் என்பதே என் ஆசை," என்றார்.
அவர்கள் இருவரும் காட்டில் நடக்கும்போது, அந்த முதியவர் விக்கிரமனுக்குப் பல பாடங்களைக் கற்றுக் கொடுத்தார். "பாருங்கள் விக்கிரமா, இங்கே மரங்கள் இல்லை என்றால், மனிதர்கள் இங்கே வசிப்பதில்லை என்று அர்த்தம். இயற்கையின் மாற்றங்களை கவனிக்க வேண்டும். சூரியனின் திசையை வைத்து நேரத்தைக் கணக்கிடப் பழகு. விலங்குகளின் கால்தடங்கள் மற்றும் எச்சங்களைக் கொண்டு நீர் இருக்கும் இடத்தைக் கண்டறியலாம்," என்று ஒவ்வொன்றாகக் கற்பித்தார்.
விக்கிரமனுக்குத் தன் தவறு புரிந்தது. கல்வி என்பது அரண்மனைக்குள் மட்டும் முடிந்துவிடுவதல்ல, அனுபவமும் கவனிப்பும் தான் உண்மையான அறிவு என்பதை உணர்ந்தான்.
சிறிது நேரத்தில், அரசனைத் தேடி வந்த படைவீரர்கள் அவர்களைக் கண்டுபிடித்தனர். அந்த முதியவரைப் பார்த்ததும் படைத்தலைவன் தலைவணங்கி மரியாதை செய்தார். அப்போதுதான் விக்கிரமனுக்குத் தெரிந்தது, அந்த முதியவர் சாதாரணமானவர் அல்ல, அவர் ஒரு புகழ்பெற்ற ஞானி மற்றும் முந்தைய அரசரின் ஆலோசகர் என்று.
விக்கிரமன் அந்த ஞானியின் காலில் விழுந்து, "என்னைச் சிறந்த அரசனாக மாற்றியதற்கு நன்றி," என்று வேண்டினான். அந்த ஞானி, "அறிஞர்களின் ஆலோசனையையும், இளைஞர்களின் சுறுசுறுப்பையும் எப்போதும் இணைத்துச் செயல்படு," என்று ஆசி வழங்கினார். அதன் பிறகு விக்கிரமன் ஒரு சிறந்த மற்றும் ஞானமுள்ள பேரரசனாகத் திகழ்ந்தான்.
பாடம்
அதிகாரம் கிடைப்பது ஒரு பக்கம், ஆனால் சிறந்த தலைவராகத் திகழ தொடர்ச்சியான கற்றலும் அனுபவமும் அவசியம்.
