ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಜನರು ಬಹಳ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಎಲಿಗಳ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪು ದಾಳಿ ಮಾಡಿತು. ಎಲಿಗಳು ಮನೆಗಳಿಗೆ ನುಗ್ಗಿ ಆಹಾರವನ್ನು ತಿಂದು ಹಾಳುಮಾಡತೊಡಗಿದವು. ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ತುಂಬಾ ಚಿಂತಿತರಾಗಿದ್ದರು.
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕೊಳಲುಗಾರ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. "ನನ್ನ ಕೊಳಲಿನ ಸಂಗೀತದ ಮೂಲಕ ನಾನು ಈ ಎಲಿಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದ ದೂರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬಲ್ಲೆ," ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದನು. ಅದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ, ಅವನು ಒಂದು ಚೀಲ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ಎಲಿಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯಲು ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು.
ಅವನು ಕೊಳಲು ನುಡಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಆ ಮಧುರವಾದ ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ಮರುಳಾದ ಎಲಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಅವನು ಎಲಿಗಳನ್ನು ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ದೂರವಿರುವ ಕಾಡಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ದನು. ಕೆಲಸ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಅವನು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಮರಳಿದನು.
ಆದರೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ದುರಾಸೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಅವರು ಅವನಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕಾದ ಪೂರ್ಣ ಹಣವನ್ನು ನೀಡದೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣವನ್ನಷ್ಟೇ ನೀಡಿ ಮೋಸ ಮಾಡಿದರು. ಇದರಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡ ಕೊಳಲುಗಾರ ಒಂದು ತಂತ್ರ ಹೂಡಿದನು.
ಮರುದಿನ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಬಂದನು. ಈ ಬಾರಿ ಅವನು ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಸಂಗೀತವನ್ನು ನುಡಿಸಿದನು. ಆ ಸಂಗೀತದ ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳು ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರು. ಅವನು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕರೆದೊಯ್ದು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರಿಸಿದನು.
ಮಕ್ಕಳು ಕಾಣೆಯಾದಾಗ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಭಯವಾಯಿತು. ತങ്ങൾ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. "ನಾವು ಅವನನ್ನು ವಂಚಿಸಲು ನೋಡಿದೆವು, ಆದರೆ ಈಗ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ," ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಅಳತೊಡಗಿದರು.
ತಕ್ಷಣವೇ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರು ಅವನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, "ದಯವಿಟ್ಟು ನಮ್ಮನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ, ನಾವು ಕೊಟ್ಟ ಮಾತಿನಂತೆ ಪೂರ್ಣ ಹಣವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇವೆ," ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡರು. ಆಗ ಅವನು ಗುಹೆಯನ್ನು ತೆರೆದು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದನು.
ಅವನು ಜನರಿಗೆ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದನು: "ಯಾರನ್ನಾದರೂ ವಂಚಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ, ಕೊನೆಗೆ ನೀವು ವಂಚಿತರಾಗುತ್ತೀರಿ."
Moral
ಮಾತನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು; ಬೇರೆಯವರನ್ನು ವಂಚಿಸುವ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಡಿ.
