அழகிய மலைகளுக்கு நடுவே அமைந்திருந்த அமைதி நகரில் மக்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தனர். ஆனால், ஒரு காலத்தில் அந்த நகரில் ஒரு பெரிய பிரச்சனை உருவானது. எலிகளின் கூட்டம் நகரைத் தாக்கியது. எலிகள் வீடுகளுக்குள் புகுந்து தானியங்களையும், உணவுகளையும் தின்று தீர்த்தன. மக்கள் நிம்மதியாக உறங்கவும் முடியவில்லை, உணவை பாதுகாக்கவும் முடியவில்லை. நகரின் தலைவர்கள் மற்றும் மக்கள் அனைவரும் கூடி, "இந்த எலித் தொல்லையிலிருந்து எப்படித் தப்புவது?" என்று கவலைப்பட்டனர்.
அப்போது, ஒரு விசித்திரமான இசைக்கலைஞன் அங்கு வந்தான். அவன் கையில் ஒரு அழகான புல்லாங்குழல் இருந்தது. "இந்த எலிகளை நான் ஒரு மாய இசையினால் நகரத்திற்கு வெளியே அழைத்துச் சென்றுவிடுவேன். அதற்குப் பதிலாக நீங்கள் எனக்கு ஒரு பொற்காசுகள் நிறைந்த பையைத் தர வேண்டும்," என்று அவன் கேட்டான். மக்கள் எலிகளிடமிருந்து விடுபட ஆசைப்பட்டதால், உடனே சம்மதித்தனர்.
அவன் தன் புல்லாங்குழலை எடுத்து வாசிக்கத் தொடங்கினான். அந்த இசை மிகவும் இனிமையாகவும், அதே சமயம் வசீகரமாகவும் இருந்தது. இசையைக் கேட்டவுடன், எலிகள் அனைத்தும் தங்கள் வேலையை மறந்து, ஒரு மந்திரக் கட்டளை போல அவன் பின்னால் மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கின. அவன் நகரின் தெருக்களில் நடந்து, ஆற்றைக் கடந்து, அடர்ந்த காட்டின் எல்லை வரை அவர்களை அழைத்துச் சென்றான். எலிகள் அனைத்தும் ஆற்றின் நடுவே இருந்த ஒரு தீவிற்குச் சென்றவுடன், அவன் தன் கடமையை முடித்தான்.
நகரத்திற்குத் திரும்பிய அவன், பணத்தைப் கேட்டான். ஆனால், நகர மக்கள் ஒரு தந்திரம் செய்தனர். "இவ்வளவு எலிகளைப் பிடிக்க ஒரு பொற்காசுகள் போதுமா? நாங்கள் உங்களுக்கு இன்னும் கொஞ்சமாகத்தான் தருகிறோம்," என்று கூறி, மிகக் குறைந்த பணத்தையே அவனிடம் கொடுத்தனர். ஏமாற்றமடைந்த அந்த இசைக்கலைஞன், அமைதியாக அங்கிருந்து நகர்ந்தான். ஆனால், அவன் கோபமடையவில்லை, ஒரு பாடலைத் திட்டமிட்டான்.
அடுத்த நாள், அவன் மீண்டும் வந்தான். ஆனால் இம்முறை அவன் புல்லாங்குழலில் ஒரு வித்தியாசமான, துள்ளலான இசையை வாசித்தான். அந்த இசையின் மாயத்தில், நகரில் இருந்த சிறுவர்கள் மற்றும் சிறுமிகள் அனைவரும் விளையாட்டை மறந்து, அவன் பின்னால் ஓடத் தொடங்கினர். மக்கள் இதைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்தனர். அவன் குழந்தைகளை அழைத்துச் சென்று காட்டின் ஒரு பாதுகாப்பான குகையில் வைத்தான்.
குழந்தைகள் காணாமல் போனதைக் கண்டு மக்கள் கலங்கினர். அப்போதுதான் அவர்கள் செய்த தவறு புரிந்தது. "நாங்கள் ஒரு கலைஞனை ஏமாற்ற நினைத்தோம், ஆனால் இப்போது எங்களது உயிராகிய குழந்தைகளையே இழக்கப் போகிறோம்," என்று அனைவரும் வருந்தினர். உடனே நகரின் பெரியவர்கள் அவனிடம் சென்று, "தயவு செய்து எங்களை மன்னித்துவிடுங்கள். இதோ நீங்கள் கேட்ட முழுப் பணமும்," என்று கூறி பணப்பையை அவனிடம் கொடுத்தனர்.
அவன் புன்னகையுடன் குகையின் கதவைத் திறந்து குழந்தைகளைத் திருப்பித் தந்தான். வெளியே வந்த குழந்தைகள் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தனர். அந்த இசைக்கலைஞன் மக்களிடம் சொன்னான், "வாக்குறுதியை மீறாததுதான் உண்மையான ஒழுக்கம். ஒருவரை ஏமாற்ற நினைத்தால், இறுதியில் நாம் தான் ஏமாந்து போவோம்."
பாடம்
வாக்குறுதியை மதிக்க வேண்டும்; ஒருவரை ஏமாற்ற நினைத்தால் நாமே ஏமாந்து போவோம்.
