ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೆರೆಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಮೀನುಗಳು ಮತ್ತು ಕಪ್ಪೆಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಆ ಕೆರೆಯಲ್ಲೊಂದು ಬೃಹತ್ ಮೊಸಳೆಯಿತ್ತು. ತಾನು ತುಂಬಾ ಬಲಶಾಲಿ ಎಂದು ಅಹಂಕಾರ ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮೊಸಳೆ, ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ, ಪಿಪ್ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಕಪ್ಪೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ತಾವರೆ ಎಲೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಆ ದೊಡ್ಡ ಮೊಸಳೆ ತನ್ನ ಬಲವಾದ ಬಾಲದಿಂದ ನೀರನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿಯಿತು. ಆ ನೀರಿನ ಅಲೆಗೆ ತಾವರೆ ಎಲೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಪಿಪ್ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಚಿಮ್ಮಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಪಿಪ್ಗೆ ತುಂಬಾ ನೋವಾಯಿತು.
"ನೀವು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ?" ಎಂದು ಪಿಪ್ ಕೋಪದಿಂದ ಕೇಳಿತು. "ನೀವು ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುವ ಹಕ್ಕು ನಿಮಗಿಲ್ಲ." ಆದರೆ ಮೊಸಳೆ ಅದನ್ನು ಕೇಳದೆ ನಗುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಪಿಪ್ನನ್ನು ಕಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ಪಿಪ್ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಲಾಗದು ಎಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡಿತು, ಆದರೆ ಸೋಲೊಪ್ಪಲಿಲ್ಲ.
ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಮರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಕಾರ್ವಸ್ ಎಂಬ ಕಾಗೆ ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿತು. ಮರುದಿನ ಕಾರ್ವಸ್ ಪಿಪ್ ಬಳಿ ಬಂದು, "ನೋಡು ಪಿಪ್, ನಾವು ಬಲದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸೋಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸಬಹುದು," ಎಂದಿತು.
ಕಾರ್ವಸ್ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹೇಳಿತು: ತಾವರೆ ಎಲೆಯ ತುಂಡುಗಳ ಮೇಲೆ ಖಾರವಾದ ಮೆಣಸಿನ ಪುಡಿಯನ್ನು ಉದುರಿಸುವುದು. ಮೊಸಳೆ ಉಸಿರಾಡಲು ಮೇಲೆ ಬರುವಾಗ ಆ ಪುಡಿ ಅದರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ತಗುಲುತ್ತದೆ.
ಮಾರನೆಯ ದಿನ, ಪಿಪ್ ಸಣ್ಣ ಎಲೆ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ತರಲಿದರ, ಕಾರ್ವಸ್ ಹತ್ತಿರದ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಮೆಣಸಿನ ಪುಡಿಯನ್ನು ತಂದಿತು. ಅವರು ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪುಡಿಯನ್ನು ಉದುರಿಸಿ ಕೆರೆಯೆಲ್ಲಾ ಹರಡಿದರು. ಮೊಸಳೆ ನೀರೊಳಗಿಂದ ಮೇಲೆ ಬಂದಾಗ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿದ ಮೆಣಸಿನ ಪುಡಿ ಅದರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಡಿಯಿತು. "ಅಬ್ಬಾ! ಕಣ್ಣುಗಳು ಉರಿಯುತ್ತಿವೆ!" ಎಂದು ಮೊಸಳೆ ಕಿರುಚುತ್ತಾ ನೀರೊಳಗೆ ಅಲೆದಾಡಿತು.
ಪಿಪ್ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬಂದು, "ನಿಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಪೀಡಿಸಬೇಡಿ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ನಾವು ಇನ್ನೂ ಕಠಿಣವಾದ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ," ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿತು.
ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾದ ಮೊಸಳೆ, ಮುಂದೆ ಯಾರನ್ನೂ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಕೆರೆಯೆಲ್ಲಾ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಿತು.
Moral
ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯು ದೈಹಿಕ ಬಲಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು.
