நீலக் குளம் என்ற ஒரு அழகான நீர்நிலை இருந்தது. அங்கு பல வண்ண மீன்களும், சிறிய தவளைகளும், நண்டுகளும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தன. ஆனால், அந்த குளத்தின் ராஜாவாக ஒரு பெரிய முதலை வாழ்ந்து வந்தது. அந்த முதலை மிகவும் கர்வம் பிடித்தது. தான் தான் இந்த குளத்தின் மிகப்பெரிய பலசாலி என்று நினைத்துக்கொண்டு, மற்ற சிறிய உயிரினங்களை எப்போதும் பயமுறுத்தி வந்தது.
ஒரு நாள், மணி என்ற குட்டித் தவளை ஒரு பெரிய தாமரை இலையின் மேல் அமர்ந்து சூரிய ஒளியை ரசித்துக் கொண்டிருந்தது. அப்போது அந்தப் பெரிய முதலை மெல்ல நீருக்கு அடியில் இருந்து வந்து, தனது வலுவான வாலால் தண்ணீரை வேகமாகத் தட்டியது. அந்தத் தண்ணீர் அலை தாழலை இலையையும் சேர்த்து மணி தவளையைத் தூக்கி எறிந்தது. மணி தவளை தரையில் உருண்டு விழுந்து தவித்தது.
"ஏன் இப்படிச் செய்கிறாய்?" என்று மணி தவளை கோபமாகக் கேட்டது. "நீ பெரியவன் என்பதால் மற்றவர்களைத் துன்புறுத்துவது உனக்குத் தகுந்ததா?" என்று கேட்டது. ஆனால், அந்த முதலை அதன் சிரிப்பைக் கேட்டுவிட்டு, மீண்டும் ஒருமுறை தண்ணீரைத் தட்டி மணியைத் துன்புறுத்தியது. மணி தவளைக்குத் தனது பலவீனம் புரிந்தது, ஆனால் அது மனம் தளரவில்லை.
அருகில் இருந்த ஒரு மரத்தில் அமர்ந்திருந்த கருப்பு என்ற காக்கா இதைப் பார்த்தது. அடுத்த நாள், காக்கா மணியிடம் வந்து, "மணி, நாம் உடல் பலத்தால் அவனை வெல்ல முடியாது. ஆனால், அவனது கர்வம் மற்றும் அவனது உணர்ச்சிகளை வைத்து அவனுக்குப் பாடம் புகட்டலாம்" என்று ஒரு யோசனை சொன்னது.
காக்காவின் திட்டம் என்னவென்றால், தாமரை இலைத் துண்டுகளைத் தண்ணீரில் மிதக்கவிட்டு, அதன் மேல் காரமான மிளகாயைத் தூவுவது. முதலை தண்ணீருக்கு வெளியே வரும்போது, அந்தத் தூள் அதன் கண்களில் பட்டால் அது பயந்துவிடும்.
மறுநாள், காக்கா கிராமத்திலிருந்து காரமான மிளகாயைத் திரட்டி வந்தது. மணி தவளை சிறிய இலைத் துண்டுகளைக் கொண்டு வந்தது. காக்கா ஒவ்வொரு இலைத் துண்டின் மீதும் மிளகாயைத் தூவி குளத்தெங்கும் பரப்பியது. இதைப் பார்த்த அந்தப் பெரிய முதலை, எதனால் இலைகள் மிதக்கின்றன என்று பார்க்கத் தண்ணீருக்கு மேலே வந்தது. அடுத்த நொடியே, மிளகாயின் காரம் அதன் கண்களில் பட்டது. முதலை வலியால் துடித்தது, தண்ணீருக்குள்ளும் வெளியேயும் அங்கும் இங்கும் ஓடியது.
"யார் செய்தது இதை?" என்று முதலை கத்தியது. மணி தவளை தைரியமாக முன்னே வந்து, "உன் கர்வம் மற்றவர்களைத் துன்புறுத்தத் தூண்டுகிறது. அடுத்த முறை இப்படிச் செய்தால், இன்னும் கடுமையான காரமான விஷச் செடிகளைக் கொண்டு வருவோம்" என்று எச்சரித்தது.
தனது தவறை உணர்ந்த முதலை, இனிமேல் யாரையும் துன்புறுத்த மாட்டேன் என்று உறுதித்தது. அன்று முதல், நீலக் குளம் அமைதியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் மாறியது.
பாடம்
அதிகப்படியான கர்வம் அழிவைத் தரும்; புத்திசாலித்தனம் பலத்தை விட மேலானது.
