ನೀಲ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಎತ್ತರದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕವನ್ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಜ್ಜ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಭೂಮಿ ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದರಿಂದ ಕೃಷಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಗ್ರಾಮದ ಜನರು ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಮ್ಮೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಕವನ್ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಾಡು ಹೂವನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅದನ್ನು ಮನೆಗೆ ತರಲು ಅಜ್ಜ ಮಣ್ಣಿನ ಕುಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಗಿಡವನ್ನು ನೆಟ್ಟರು.
ಕವನ್ ಆ ಗಿಡವನ್ನು ಬಹಳ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬೆಳೆಸಿದನು. ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಆ ಗಿಡದಲ್ಲಿ ಹೂವುಗಳು ಅರಳಿದವು ಮತ್ತು ಜೇನುನೊಣಗಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಅಜ್ಜ ಜೇನುನೊಣಗಳಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದರು. ಜೇನುನೊಣಗಳು ಅದರಲ್ಲಿ ಜೇನನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದವು. ಆದರೆ ಜೇನುನೊಣಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಅವು ಗ್ರಾಮದ ಇತರ ತೋಟಗಳಿಗೂ ಹೋದವು. ಇದರಿಂದ ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಕಚ್ಚಿದಾಗ, ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಕವನ್ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜರ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡರು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೋಗ ಹರಡಿತು. ಜನರು ತುಂಬಾ ದೌರ್ಬಲ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾದರು ಮತ್ತು ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲಿದರು. ಆಗ ಕವನ್ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದನು. 'ಅಜ್ಜಾ, ನಮ್ಮ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಈ ಜೇನನ್ನು ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಸಿ ನೀಡಿದರೆ ಜನರಿಗೆ ಶಕ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ!' ಎಂದನು.
ಅಜ್ಜ ಜೇನುತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಔಷಧ ತಯಾರಿಸಿ ಜನರಿಗೆ ನೀಡಿದರು. ಆ ಔಷಧದಿಂದ ಜನರು ಬೇಗನೆ ಗುಣಮುಖರಾದರು. ತಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಕವನ್ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜರ ಬಳಿ ಬಂದು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದರು.
Moral
ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಆರಂಭಿಸಿದ ಕಾಳಜಿಯು ಒಂದು ದಿನ ಇಡೀ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ವರದಾನವಾಗಬಹುದು.
