நீலமலைத் தொடரின் உச்சியில், மேடு பள்ளங்கள் நிறைந்த ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அங்கே கவின் என்ற சிறுவனும் அவனது தாத்தாவும் வசித்து வந்தார்கள். அந்தப் பகுதியில் விவசாயம் செய்யப் போதுமான சமவெளி நிலங்கள் இல்லாததால், கிராம மக்கள் உணவிற்காகக் காட்டில் வேட்டையாடுவதையே நம்பி வாழ்ந்தார்கள்.
ஒருமுறை கிராமத்தினர் அனைவரும் கீழே இருக்கும் சந்தைக்குச் சென்றபோது, கவின் ஒரு அழகான காட்டுப் பூவைச் சந்தித்தான். அதன் நறுமணமும் வண்ணமும் அவனை ஈர்த்தன. அதைத் தன் வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்ல விரும்பிய கவினுக்கு, தாத்தா ஒரு சிறிய மண் பானையில் அந்தச் செடியை நட்டுத் தந்தார்.
கவின் அந்தச் செடியை மிகவும் அன்போடு வளர்த்தான். சில காலங்களில், அந்தச் செடி பூக்களோடு மட்டுமல்லாமல், பல தேனீக்களையும் ஈர்த்தது. தாத்தா அந்தத் தேனீக்களுக்காக ஒரு சிறிய மரப்பெட்டியைத் தயார் செய்து வைத்தார். தேனீக்கள் அந்தப் பெட்டியில் தேனைச் சேமிக்கத் தொடங்கின. ஆனால், தேனீக்கள் பெருகியதால், கிராமத்தின் மற்ற தோட்டங்களுக்கும் அவை சென்றன. சில குழந்தைகள் தேனீக்களால் கடிக்கப்பட்டதால், கிராம மக்கள் கவினின் தோட்டத்தைக் கண்டு கோபமடைந்தனர்.
திடீரென்று, கிராமத்தில் ஒரு காய்ச்சல் நோய் பரவியது. மக்கள் பலவீனமடைந்ததால் வேட்டையாடச் செல்ல முடியாமல் போனது. உணவும் மருந்தும் இல்லாமல் மக்கள் தவித்தனர். அப்போதுதான் கவின் ஒரு யோசனை செய்தான். 'தாத்தா, நம்மிடம் இருக்கும் இந்தத் தேனை மூலிகைகளுடன் கலந்து கொடுத்தால் மக்களுக்குத் தெம்பாக இருக்கும்!' என்றான்.
தாத்தா அந்தத் தேனைப் பயன்படுத்தி மூலிகை மருந்துகளைத் தயாரித்து மக்களுக்குக் கொடுத்தார். அந்தத் தேன் மருந்து நோயாளிகளுக்குப் பெரும் பலத்தைத் தந்தது. மக்கள் மெல்ல மெல்லக் குணமடைந்து மீண்டும் தங்கள் வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்கினர். தற்காலிகக் கோபத்தில் தாத்தாவையும் கவினையும் எதிர்த்த கிராம மக்கள், அந்தத் தேனின் அருமையை உணர்ந்து அவர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்டனர்.
பாடம்
பொறுமையுடன் வளர்க்கும் ஒரு சிறிய விஷயம், ஒரு நாள் ஒட்டுமொத்த சமூகத்திற்கும் மருந்தாக மாறும்.
