നീലമലനിരകളുടെ മുകളിൽ, കൃഷി ചെയ്യാൻ അനുയോജ്യമല്ലാത്ത പാറക്കെട്ടുകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു കവിനും അവന്റെ മുത്തശ്ശനും താമസിച്ചിരുന്നത്. ഭക്ഷണത്തിനായി ഗ്രാമവാസികൾ കാട്ടിൽ വേട്ടയാടി ജീവിക്കണമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം ചന്തയിൽ പോയപ്പോൾ കവിൻ മനോഹരമായ ഒരു കാട്ടുപൂവ് കണ്ടു. അത് വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോകണമെന്ന് അവൻ മുത്തശ്ശനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. മുത്തശ്ശൻ ഒരു മൺപാത്രത്തിൽ ആ ചെടി നട്ടുപിടിപ്പിച്ചു.
കവിൻ ആ ചെടിയെ വളരെ സ്നേഹത്തോടെ പരിപാലിച്ചു. കുറച്ചു നാളുകൾക്കുള്ളിൽ ആ ചെടിയിൽ പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു, ധാരാളം തേനീച്ചകൾ അവിടെ വന്നുചേർന്നു. മുത്തശ്ശൻ തേനീച്ചകൾക്കായി ഒരു ചെറിയ മരപ്പെട്ടിയൊരുക്കി. തേനീച്ചകൾ അതിൽ തേൻ ശേഖരിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ തേനീച്ചകൾ കൂടിക്കൂടി വന്നപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിലെ മറ്റ് പൂന്തോട്ടങ്ങളിലും അവ എത്തിച്ചേർന്നു. ചില കുട്ടികൾ തേനീച്ചക്കടിയേറ്റപ്പോൾ, കവിനും മുത്തശ്ശനും നേരെ തെറ്റാണെന്ന് ഗ്രാമവാസികൾ വിചാരിച്ചു.
അതിനിടെ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു പനി പടർന്നുപിടിച്ചു. ആളുകൾക്ക് വേട്ടയാടാൻ പോലും വയ്യാതെയായി. എല്ലാവരും രോഗബാധിതരായി വിശന്നു വലഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് കവിന് ഒരു ബുദ്ധി തോന്നിയത്. 'മുത്തശ്ശാ, നമ്മുടെ തേൻ ഔഷധക്കൂട്ടുകളുമായി ചേർത്ത് നൽകിയാൽ രോഗികൾക്ക് പെട്ടെന്ന് സുഖമാകും!' അവൻ പറഞ്ഞു.
മുത്തശ്ശൻ തേനും കാട്ടുഔഷധങ്ങളും ചേർത്ത് മരുന്ന് തയ്യാറാക്കി എല്ലാവർക്കും നൽകി. ആ തേൻ മരുന്ന് രോഗികളെ വേഗത്തിൽ സുഖപ്പെടുത്തി. ഗ്രാമവാസികൾ വീണ്ടും ആരോഗ്യവാന്മാരായി മാറി. തങ്ങളുടെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയ ഗ്രാമവാസികൾ കവിനോടും മുത്തശ്ശനോടും മാപ്പ് ചോദിച്ചു.
Moral
ക്ഷമയോടെ നട്ടുവളർത്തുന്ന ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ ഒരു വലിയ സമൂഹത്തിന് ഗുണകരമായേക്കാം.
