ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಥಿರ್ ಎಂಬ ಯುವಕನಿದ್ದನು. ಕಥಿರ್ ಕೆಟ್ಟವನಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಅದು ಅತಿಯಾದ ಸೋಮಾರಿತನ. ಕೆಲಸ ಮಾಡದೆ, ನೆರೆಹೊರೆಯವರು ನೀಡುವ ಆಹಾರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸೇವಿಸುತ್ತಾ ಅವನು ದಿನವಿಡೀ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ, ಒಬ್ಬ ರೈತ ಕಥಿರ್ಗೆ ಧಾನ್ಯಗಳ ತುಂಬಿದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಚೀಲವನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡಿದನು. ಕಥಿರ್ ಆ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಒಂದು ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇರಿಸಿಕೊಂಡನು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮಲಗುವಾಗ, ಅವನ ಮನಸ್ಸು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಾಣಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು.
'ಈ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾರಿ ನಾನು ಹಣ ಗಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆ ಹಣದಿಂದ ಒಂದು ಹಸುವನ್ನು ಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಆ ಹಸು ಹಾಲು ನೀಡುತ್ತದೆ, ಆ ಹಾಲನ್ನು ಮಾರಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಸುಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ನಾನು ಈ ಹಳ್ಳಿಯ ದೊಡ್ಡ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗುತ್ತೇನೆ!' ಎಂದು ಅವನು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದಕೊಂಡನು.
ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾಗಿದ್ದ ಕಥಿರ್, ತನ್ನ ಕಾಲಿನ ಚಲನೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಕಾಲು ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಆಗಿ ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು. 'ಟಕ್!' ಎಂಬ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಪಾತ್ರೆಯು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಚೂರಾಯಿತು. ಧಾನ್ಯಗಳೆಲ್ಲವೂ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು ಹೋದವು.
ಕಥಿರ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದನು. ಅವನು ಕಂಡ ಎಲ್ಲಾ ದೊಡ್ಡ ಕನಸುಗಳು ಆ ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಯಂತೆ ಒಡೆದು ಹೋದವು. ಕಷ್ಟಪಡದೆ ಕೇವಲ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕಂಡರೆ, ಕೈಗೆ ಬಂದ ಅವಕಾಶವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನು ಅಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು.
Moral
ಕೇವಲ ಕನಸು ಕಾಣುವುದರಿಂದ ಜೀವನ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಪರಿಶ್ರಮವೇ ಯಶಸ್ಸಿನ ದಾರಿ.
