ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற இளைஞன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் திறமையானவன் தான், ஆனால் அவனிடம் ஒரு பெரிய குறை இருந்தது; அதுதான் அளவற்ற சோம்பேறித்தனம். ஊர் மக்கள் அன்புடன் தரும் உணவை மட்டும் உண்டு, ஒரு வேலையும் செய்யாமல் மரத்தடியில் அமர்ந்து பொழுது போக்கிக் கொண்டிருப்பான்.
ஒரு நாள், கதிரின் வீட்டிற்கு ஒரு பெரிய தானிய மூட்டை அன்பளிப்பாக வந்தது. கதிர் அதைத் தனது சிறிய மண் பானையில் அடுக்கி வைத்தான். அந்தப் பானையைத் தன் முன்னே வைத்துக்கொண்டு, அவன் கண்களை மூடி ஒரு பெரிய கனவுலகிற்குச் சென்றான்.
'இந்தத் தானியங்களை விற்றுப் பணம் சம்பாதிப்பேன். அந்தப் பணத்தில் ஒரு பெரிய மாடு வாங்குவேன். அந்த மாடு நிறையப் பால் தரும். அந்தப் பாலை விற்று இன்னும் நிறைய மாடுகளை வாங்குவேன். மெல்ல மெல்ல நான் இந்த ஊரிலேயே மிகப்பெரிய செல்வந்தன் ஆகிவிடுவேன்!' என்று அவன் மனதிற்குள்ளேயே மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தான்.
கனவுகள் ஒவ்வொன்றாக வளர்ந்து, அவன் ஒரு பெரிய அரசன் போலத் தன்னை நினைத்துக் கொண்டான். அவன் அந்தத் தியானத்திலயே ஆழ்ந்து போனான். அப்போது, எதிர்பாராத விதமாக அவனது கால் ஒரு மரவேரால் தடுமாறி, அவன் அருகில் இருந்த மண் பானையின் மீது பட்டது.
'டக்!' என்ற சத்தத்துடன் அந்தப் பானை தரையில் விழுந்து நூறு துண்டுகளாக உடைந்தது. அதிலிருந்த தானியங்கள் அனைத்தும் தரையில் சிதறி, மண்ணோடு மண்ணானது. கதிர் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனான். அவன் கண்ட கனவுகள் அனைத்தும் அந்தச் சத்தத்தோடு காணாமல் போயின. அவன் கையில் இருந்த ஒரு சிறு வாய்ப்பு கூட இப்போது அவனிடம் இல்லை. வெறும் கனவுகளை மட்டும் சுமந்து கொண்டால், நிஜத்தில் கையில் ஒன்றுமே மிஞ்சாது என்பதை அவன் அன்று உணர்ந்தான்.
பாடம்
வெறும் கனவு மட்டும் வாழ்க்கையை மாற்றாது; செயலே வெற்றியைத் தரும்.
