ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಆರ್ಯ ಮತ್ತು ಲಿಯೋ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಆರ್ಯನು ತುಂಬಾ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನಾಗಿದ್ದನು; ಸತ್ಯ ಏನೇ ಇರಲಿ, ಅವನು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಲಿಯೋ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಯಾರು ಮುಂದೆ ಇದ್ದಾರೋ ಅವರ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ಸಂಜೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಇಬ್ಬರೂ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ ಜೋರಾಗಿ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಮಳೆ ಬರತೊಡಗಿತು. ಚಳಿಯಿಂದ ಲಿಯೋ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದನು. ತನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವನು ತನ್ನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಊದುತ್ತಿದ್ದನು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಆರ್ಯ ತನ್ನ ಚೀಲದಿಂದ ಬಿಸಿಯಾದ ಒಂದು ಪಾನೀಯವನ್ನು ತೆಗೆದು ಲಿಯೋಗೆ ನೀಡಿದನು. ಲಿಯೋ ಆ ಪಾನೀಯವನ್ನು ಕುಡಿಯುವ ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ತಣ್ಣಗಾಗಿಸಲು ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಬಾಯಿಯಿಂದಲೇ ಊದತೊಡಗಿದನು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಆರ್ಯ ನಕ್ಕನು. "ಏಕೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ ಆರ್ಯಾ?" ಎಂದು ಲಿಯೋ ಕೇಳಿದನು.
ಆರ್ಯ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು, "ಲಿಯೋ, ನೀನು ಈಗ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸು. ನಿನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿಸಲು ನೀನು ಉಸಿರನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ, ಆದರೆ ಅದೇ ಉಸಿರನ್ನು ಪಾನೀಯವನ್ನು ತಣ್ಣಗಾಗಿಸಲು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ. ಒಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಅದೇ ಉಸಿರು ಇನ್ನೊಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇವೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ಸರಿ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳಲು ನೀನು ಒಂದೇ ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸ್ಥಿರವಾದ ನಿಲುವು ಇರಬೇಕು."
ಲಿಯೋ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತು ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿದನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಮಾತನಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
Moral
ಸ್ಥಿರವಾದ ನೈತಿಕತೆ ಮತ್ತು ನಿಲುವು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅತಿ ಮುಖ್ಯ.
