ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் விமல் என்ற இரண்டு நண்பர்கள் வாழ்ந்து வந்தனர். கதிர் மிகவும் நேர்மையானவன்; எது சரியோ அதை மட்டுமே பேசுவான். ஆனால் விமல் சற்றுத் தந்திரமானவன்; சூழ்நிலையைப் பொறுத்து யார் பக்கம் பேச வேண்டும் என்று முடிவெடுப்பான்.
ஒரு மாலை வேளையில், கதிரும் விமலும் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது பலத்த காற்றுடன் மழை பெய்யத் தொடங்கியது. குளிரால் விமல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தான். தன் கைகளைத் தேற்றிக்கொள்ள, அவன் தன் வாயால் அடிக்கடி ஊதித் தன் கைகளைச் சூடாக்கிக் கொண்டிருந்தான்.
இதைப் பார்த்த கதிர், தன் பையில் இருந்த ஒரு சிறிய பாத்திரத்தில் சுடச்சுட சூடான மூலிகைச் சாற்றை எடுத்து விமலுக்குக் கொடுத்தான். விமல் அந்தச் சாற்றை மிகவும் ஆவலுடன், மீண்டும் மீண்டும் வாயால் ஊதிச் சூடாக்கிப் பருகினான்.
இதைப் பார்த்த கதிர் மென்மையாகச் சிரித்தான். விமல் கேட்டான், "ஏன் சிரிக்கிறாய் கதிர்?"
கதிர் சொன்னான், "விமல், நீ இப்போது என்ன செய்கிறாய் என்று கவனித்தாயா? உன் கைகளைச் சூடாக்க நீ வாயைப் பயன்படுத்துகிறாய், அதே சமயம் அந்தச் சாற்றைக் குளிர வைக்கவும் அதே வாயைப் பயன்படுத்துகிறாய். ஒரு விஷயத்திற்குப் பயன்படும் அதே கருவி, மற்றொரு விஷயத்திற்குத் தடையாகவும் இருக்கிறது. நீயும் அப்படித்தான். சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப நீ ஒரு பக்கம் பேசுவதற்கும், மறுபக்கம் பேசுவதற்கும் ஒரே நாவையே பயன்படுத்துகிறாய். ஒரு நேர்மையான மனிதனுக்குத் தெளிவான நிலைப்பாடு இருக்க வேண்டும். ஒரு கருவிக்கு ஒரு வேலை இருப்பது போல, உன் சொல்லுக்கும் ஒரு நிலையான தன்மை இருக்க வேண்டும்."
விமல் தன் தவறை உணர்ந்து தலைகுனிந்தான். அன்று முதல் அவன் எதற்கும் தயங்காமல் உண்மையை மட்டுமே பேசத் தொடங்கினான்.
பாடம்
நிலையான கொள்கையும் நேர்மையும் ஒரு மனிதனுக்கு அழகு.
