മനോഹരമായ ഒരു മലയോര ഗ്രാമത്തിൽ ആര്യനും ലിയോയും എന്ന രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ താമസിച്ചിരുന്നു. ആര്യൻ എപ്പോഴും സത്യസന്ധനായിരുന്നു; എന്ത് പ്രതിസന്ധി വന്നാലും ശരിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന സ്വഭാവമായിരുന്നു അവന്റേത്. എന്നാൽ ലിയോ സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ച് മാറുന്നവനായിരുന്നു; ആരുടെ കൂടെ നിൽക്കണം എന്ന് അവൻ തീരുമാനിക്കുന്നത് അന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ചായിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം അവർ ഒരു വലിയ മരച്ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ കഠിനമായ കാറ്റും മഴയും തുടങ്ങി. തണുപ്പ് സഹിക്കാനാവാതെ ലിയോ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ കൈകൾ ചൂടാക്കാൻ അവൻ തന്റെ വായ ഉപയോഗിച്ച് കൈകളിലേക്ക് ഊതിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഇത് കണ്ട ആര്യൻ തന്റെ ബാഗിൽ നിന്നും ചൂടുള്ള ഒരു പാനീയം എടുത്ത് ലിയോയ്ക്ക് നൽകി. ലിയോ ആ പാനീയം കുടിക്കുന്നതിന് മുൻപ് അത് തണുപ്പിക്കാനായി വീണ്ടും വായ ഉപയോഗിച്ച് ഊതിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഇത് കണ്ട ആര്യൻ ചിരിച്ചു. "നീ എന്തിനാണ് ചിരിക്കുന്നത്?" ലിയോ ചോദിച്ചു.
ആര്യൻ പറഞ്ഞു, "ലിയോ, നീ ഇപ്പോൾ ചെയ്യുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചോ? നിന്റെ കൈകൾ ചൂടാക്കാൻ നീ ശ്വാസം ഉപയോഗിക്കുന്നു, എന്നാൽ അതേ ശ്വാസം തന്നെ ആ പാനീയം തണുപ്പിക്കാനും ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഒരു കാര്യത്തിന് സഹായിക്കുന്ന അതേ ശ്വാസം മറ്റൊരു കാര്യത്തിന് തടസ്സമാകുന്നു. നിന്റെ സംസാരവും അതുപോലെയാണ്. ഒരു വശത്ത് ശരിക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കാനും മറുവശത്ത് തെറ്റിന് വേണ്ടി സംസാരിക്കാനും നീ ഒരേ നാവുതന്നെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഒരു മനുഷ്യന് വ്യക്തമായ നിലപാടുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം."
ലിയോ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. അന്നുമുതൽ അവൻ എപ്പോഴും സത്യം മാത്രം പറയാൻ തീരുമാനിച്ചു.
