ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನಗರದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಾಪಾರಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಅಪಾರವಾದ ಹಣ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಅರಮನೆಯಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಹಂಕಾರವಿತ್ತು; ತಾನು ಎಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತ ಎಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ಆಸೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಅವನ ಮಗ ಆರ್ಯನ್ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಹೊರಟನು. "ನೋಡು ಮಗನೇ, ನಮ್ಮ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಎಂತಹುದು ಎಂದು," ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಾ ತನ್ನ ಚಿನ್ನದ ಆಭರಣಗಳು ಮತ್ತು ರೇಷ್ಮೆ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು.
ಅವರು ತಮ್ಮ ಸುಂದರವಾದ ತೋಟ ಮತ್ತು ನೀರಿನ ಕಾರಂಜಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ನಂತರ ಅರಮನೆಗೆ ಮರಳಿದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ಮಗನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು, "ನೋಡಿದೆಯಾ ಮಗನೇ? ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ಶ್ರೀಮಂತರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ."
ಆರ್ಯನ್ ನಗುಮುಖದಿಂದ ಹೇಳಿದನು, "ಅಪ್ಪಾ, ನೀವು ತೋರಿಸಿದವು ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ನೀವು ಗಮನಿಸಿದ್ದೀರಾ?
ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತೋಟವಿದೆ, ಆದರೆ ಕಾಡಿನ ಮರಗಳು ಆಕಾಶವನ್ನು ಮುಟ್ಟುವಷ್ಟು ಹರಡಿವೆ. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಬೆಳಕಿಗಾಗಿ ದೀಪಗಳಿವೆ, ಆದರೆ ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರರು ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಬೆಳಕು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಾರಂಜಿ ಇದೆ, ಆದರೆ ಪರ್ವತಗಳಿಂದ ಬರುವ ನದಿಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಬತ್ತದೆ ಹರಿಯುತ್ತವೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಈ ಅಪಾರವಾದ ಕೊಡುಗೆಯ ಮುಂದೆ ನಾವು ಎಷ್ಟು ಸಣ್ಣವರು ಎಂದು ಇಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು."
ಆರ್ಯನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಸುಮ್ಮನಾದನು. ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು ಕೇವಲ ಹಣದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂದು ಅವನು ಅಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು.
Moral
ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅಪಾರ ಸಂಪತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಮನುಷ್ಯನ ಸಂಪತ್ತು ಬಹಳ ಸಣ್ಣದು.
