ஒரு பெரிய நகரில் சோமசுந்தரம் என்ற மிகப்பெரிய வணிகர் வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் அளவற்ற செல்வமும், பிரம்மாண்டமான மாளிகையும் இருந்தது. ஆனால், அவருக்கு ஒரு குறை இருந்தது; தான் எவ்வளவு பெரிய பணக்காரர் என்பதை உலகிற்குத் தெரியப்படுத்த வேண்டும் என்ற கர்வம் அவரை எப்போதும் துரத்திக்கொண்டே இருந்தது.
அவருடைய மகன் இளமாறன் மிகவும் அமைதியானவன். ஒரு நாள், சோமசுந்தரம் தன் மகனை அழைத்து, "இளமாறா, நம்முடைய பெருமையை நீ உணர வேண்டும். வா, நம்முடைய சொத்துக்களை உனக்குக் காட்டுகிறேன்" என்று கூறி ஊரைச் சுற்றிக்காட்டினார். அவர்கள் தங்கள் பெரிய தோட்டம், தங்கக் குடுவைகள், மற்றும் விலை உயர்ந்த பட்டுத் துணிகளைப் பார்த்தனர். இறுதியில், அவர்கள் தங்கள் மாளிகைக்குத் திரும்பினர்.
"பார்த்தாயா மகனே? இந்த உலகத்தில் நம்மை விடப் பெரிய செல்வந்தர்கள் யாரும் இல்லை. நம்மிடம் உள்ள இந்தத் தங்கம் மற்றும் வைரம் எதற்கும் ஈடாகாது" என்று பெருமையுடன் சொன்னார் சோமசுந்தரம்.
இளமாறன் மென்மையாகப் புன்னகைத்துவிட்டுச் சொன்னான், "அப்பா, நீங்கள் காட்டியவை அனைத்தும் மனிதர்கள் உருவாக்கியவை. ஆனால், இயற்கையிடம் உள்ள செல்வத்தை நீங்கள் கவனித்தீர்களா?
நம்மிடம் ஒரு சிறிய அழகான தோட்டம் இருக்கிறது, ஆனால் காட்டில் உள்ள மரங்கள் வானத்தைத் தொடும் அளவுக்குப் பரவி நிற்கின்றன. நம்மிடம் மின்விளக்குகளின் வெளிச்சம் இருக்கிறது, ஆனால் நிலவு மற்றும் நட்சத்திரங்கள் உலகிற்கே ஒளியைத் தருகின்றன. நம்மிடம் ஒரு சிறிய நீரூற்று இருக்கிறது, ஆனால் மலைகளிலிருந்து வரும் ஆறுகள் ஓயாமல் ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றன. நாம் நம்மைப் பெரியவர்களாக நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம், ஆனால் இயற்கையின் இந்தத் தாராளமான செல்வத்திற்கு முன்னால் நாம் எவ்வளவு சிறியவர்கள் என்பதை இன்றுதான் உணர்கிறேன்."
இளமாறனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட சோமசுந்தரம் அப்படியே திகைத்து நின்றார். செல்வம் என்பது வெறும் பணத்தில் இல்லை, அது நாம் ரசிக்கும் இந்த உலகத்தின் அழகிலும் இயற்கையின் கொடையிலும் இருக்கிறது என்பதை அவர் அன்றுதான் புரிந்து கொண்டார்.
பாடம்
இயற்கையின் கொடையと比較ையில் மனிதனின் செல்வம் மிகச்சிறியதே.
