ഒരു വലിയ നഗരത്തിൽ വിക്രം എന്ന വലിയൊരു വ്യാപാരി താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ സമ്പത്തും മനോഹരമായ ഒരു കൊട്ടാരവും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു വലിയ കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; തന്റെ സമ്പത്തിനെക്കുറിച്ച് ലോകത്തോട് എപ്പോഴും അഹങ്കരിക്കണമെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹം.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൻ ആര്യൻ വളരെ ശാന്തനായ ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വിക്രം തന്റെ മകനെ കൂട്ടി കൊട്ടാരവും പരിസരവും കാണിച്ചു കൊടുത്തു. "നോക്കൂ മകനേ, നമ്മൾ എത്ര വലിയവരാണെന്ന്," എന്ന് വിക്രം അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു. സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും വിലപിടിപ്പുള്ള പട്ടുതുണികളും കാണിച്ച് അദ്ദേഹം തന്റെ പ്രതാപം വിളിച്ചോതി.
തിരികെ കൊട്ടാരത്തിലെത്തി വിക്രം പറഞ്ഞു, "ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായോ? ഈ ലോകത്ത് നമ്മളെക്കാൾ വലിയ സമ്പന്നരില്ല. നമ്മൾ എത്ര ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്!"
ആര്യൻ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "അച്ഛാ, നിങ്ങൾ കാണിച്ചതെല്ലാം മനുഷ്യർ ഉണ്ടാക്കിയതാണ്. എന്നാൽ പ്രകൃതിയുടെ സമ്പത്ത് നിങ്ങൾ കണ്ടോ?
നമുക്ക് ഒരു ചെറിയ പൂന്തോട്ടമുണ്ട്, എന്നാൽ കാട്ടിലെ മരങ്ങൾ ആകാശത്തോളം ഉയർന്നുനിൽക്കുന്നു. നമുക്ക് വെളിച്ചത്തിനായി വിളക്കുകളുണ്ട്, എന്നാൽ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ലോകത്തിന് മുഴുവൻ വെളിച്ചം നൽകുന്നു. നമുക്ക് ഒരു ചെറിയ നീരുറ്റുണ്ട്, എന്നാൽ വലിയ നദികൾ പർവ്വതങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ഈ വലിയ സമ്പത്തിന് മുന്നിൽ നമ്മൾ എത്ര ചെറുതാണെന്ന് ഞാൻ ഇന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നു."
ആര്യന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് വിക്രം സ്തബ്ധനായിപ്പോയി. സമ്പത്ത് എന്നത് പണത്തിലല്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയുടെ സൗന്ദര്യത്തിലും ഔദാര്യത്തിലുമാണെന്ന് അദ്ദേഹം അന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
Moral
പ്രകൃതിയുടെ ഔദാര്യത്തിന് മുന്നിൽ മനുഷ്യന്റെ സമ്പത്ത് വളരെ ചെറുതാണ്.
