ಹಿಂದೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ನ್ಯಾಯವಂತ ರಾಜನಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನಿಗೆ ಹೊಳೆಯುವ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ರತ್ನಗಳ ಮೇಲೆ ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ರಾಜನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ಮಂತ್ರಿಗಳು ರತ್ನಗಳಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕತೊಡಗಿದರು.
ಒಬ್ಬ ಮಂತ್ರಿ ಒಬ್ಬ ರತ್ನ ವ್ಯಾಪಾರಿಯನ್ನು ವಂಚಿಸಿ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ವಜ್ರವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಪಡೆದನು. ಇದರಿಂದ ವ್ಯಾಪಾರಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟವಾಯಿತು. ವ್ಯಾಪಾರಿ ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ರಾಜಸಭೆಗೆ ಬಂದನು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಧರ್ಮ ಎಂಬ ಮಂತ್ರಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದನು.
"ವ್ಯಾಪಾರಿಯೇ, ಚಿಂತಿಸಬೇಡಿ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ಧರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು. ಧರ್ಮನು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಕ್ಕರೆ ಗಡ್ಡೆಯನ್ನು ತಂದು, ಅದನ್ನು ವಜ್ರದಂತೆ ಕಾಣುವಂತೆ ಕೆತ್ತಿ, ಹೊಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು. "ಇದನ್ನು ರಾಜನಿಗೆ ತೋರಿಸೋಣ," ಎಂದು ಧರ್ಮನು ಯೋಜಿಸಿದನು.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ರಾಜ ವಿಕ್ರಮ್ ತೋಟದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಧರ್ಮನು ಆ ಸಕ್ಕರೆಯ ವಜ್ರವನ್ನು ತಂದು ರಾಜನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದನು. "ಮಹಾರಾಜರೇ, ನೋಡಿ ಈ ಅದ್ಭುತ ವಜ್ರ! ಇದು ನಿಮ್ಮ ಉಡುಪಿಗೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ," ಎಂದು ಧರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು.
ರಾಜನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಧರಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಸೂರ್ಯನ ಶಾಖದಿಂದ ಆ ಸಕ್ಕರೆಯ ವಜ್ರವು ಕರಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು! "ನನ್ನ ವಜ್ರ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು?" ಎಂದು ರಾಜನು ಗಾಬರಿಯಾದನು.
ಧರ್ಮನು ಶಾಂತವಾಗಿ ರಾಜನ ಬಳಿ ಬಂದು, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಭ್ರಮೆയായിരുന്നു. ಆದರೆ ವ್ಯಾಪಾರಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಹಣವನ್ನು ನಾವು ನೀಡಲೇಬೇಕು," ಎಂದನು. ರಾಜನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ತಕ್ಷಣವೇ ವ್ಯಾಪಾರಿಗೆ ವಜ್ರದ ಸರಿಯಾದ ಬೆಲೆಯನ್ನು ನೀಡಲು ರಾಜನು ಆದೇಶಿಸಿದನು. ವ್ಯಾಪಾರಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೋದನು. ಆಡಂಬರಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ರಾಜ ಕಲಿತನು.
Moral
ದುರಾಸೆಯು ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯೇ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು.
