முன்னொரு காலத்தில், ஒரு பெரிய பேரரசைத் தர்மத்தின் அடிப்படையில் ஆட்சி செய்த மன்னன் விக்கிரமன் இருந்தான். ஒரு நாள், மன்னன் விக்கிரமனுக்கு மின்னும் விலையுயர்ந்த கற்களைச் சேகரிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை வந்தது. அவனது அமைச்சர்கள் அந்த ஆசையை நிறைவேற்ற முயன்றனர். ஒரு அமைச்சர், ஒரு வணிகனிடம் இருந்து மிகக் குறைந்த விலையில் ஒரு பெரிய வைரம் கிடைப்பதாகக் கூறி, மன்னனிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்தார்.
ஆனால், அந்த வணிகன் ஏமாற்றப்பட்டான். அந்த அமைச்சர் வணிகனிடம் முறையான விலை கொடுக்காமல், மிகக் குறைந்த பணத்தைக் கொடுத்து அந்த வைரத்தை வாங்கிக்கொண்டார். இதனால் வணிகன் பெரும் நஷ்டமடைந்தான். மிகுந்த வருத்தத்துடன் அவன் அரசவைக்கு வந்தான். அந்த வணிகனின் நிலைமையை அறிந்த புத்திசாலி அமைச்சர்த் தர்மன், அவனுக்கு ஒரு வழியைக் கூறினான்.
"வணிகரே, கவலைப்படாதீர்கள். ஒரு புதிய யோசனை என்னிடம் உள்ளது," என்று தர்மன் கூறினான். தர்மன் ஒரு பெரிய சர்க்கரைத் துண்டைக் கொண்டு வந்தான். அதை மிக நுணுக்கமாகச் செதுக்கி, அதன் மேல் மெல்லிய பளபளப்பான பூச்சு பூசி, வைரம் போலவே மின்னச் செய்தான். "இதை ஒரு நகையாக மாற்றி மன்னரிடம் காண்பிக்கலாம்," என்று தர்மன் ஆலோசனைக் கூறினான்.
மறுநாள் காலை, மன்னன் விக்கிரமன் தனது தோட்டத்திற்குச் சென்றபோது, தர்மன் அந்தச் சர்க்கரை நகையைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்தான். "மன்னரே! இதோ ஒரு அபூர்வமான ஒளி வீசும் வைரம்! இது உங்கள் ஆபரணங்களில் மிக அழகாக இருக்கும்," என்று தர்மன் வர்ணித்தான். மன்னன் அந்த நகையை ஆச்சரியத்துடன் வாங்கி, அதைத் தனது ஆடையின் ஒரு பகுதியில் பொருத்திவிட்டுத் தோட்டத்தைச் சுற்றிப் பார்த்தான்.
மன்னன் சிறிது நேரம் கழித்து நகையைப் பார்க்கச் சென்றபோது, அது காணவில்லை! வெயில் மற்றும் ஈரப்பதம் காரணமாக அந்தச் சர்க்கரை நகை முழுமையாகக் கரைந்து போயிருந்தது. "என்ன நடக்கிறது? என் வைரம் எங்கே?" என்று மன்னன் அதிர்ச்சியில் கத்தினான்.
தர்மன் அமைதியாக மன்னனிடம் வந்தான். "மன்னரே, அந்த வைரம் ஒரு மாயத் தன்மை கொண்டது. அது இப்போது மறைந்துவிட்டது. ஆனால், அந்த வைரம் கொடுத்த மகிழ்ச்சி உண்மையானது. அந்த வணிகன் அந்தப் பொருளுக்காகக் காத்திருக்கிறான், அவருக்கு உரிய விலையை நாம் கொடுத்துவிட வேண்டும்," என்று மென்மையாகக் கூறினான்.
மன்னன் தனது தவறை உணர்ந்தான். தான் ஒரு பொருளின் மீது கொண்ட ஆசைக்காகத் தவறான வழியில் வந்த விஷயத்தை ஏற்றுக்கொண்டான். தர்மன் சொன்னபடியே, அந்த வணிகனுக்குத் தேவையான முழுத் தொகையையும் மன்னன் வழங்கினான். வணிகன் தனது நஷ்டத்தைப் போக்கிக் கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் சென்றான். மன்னன் இனி ஆடம்பரத்திற்காகத் தவறான வழிகளைப் பின்பற்றக் கூடாது என்று முடிவு செய்தான்.
பாடம்
ஆசை ஒருபோதும் உண்மையான நன்மையைத் தராது; நேர்மையே சிறந்த வழி.
