ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಬೆಳಗಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ರಾಜಕುಮಾರ ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ರೇಷ್ಮೆ ಉಡುಪನ್ನು ಧರಿಸಿ ಜನರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು. ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಆ ಉಡುಪು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ತನ್ನ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಕಾಡಿನ ಮೂಲಕ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಹಠಾತ್ತಾಗಿ, ಪೊದೆಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅಳುವಿನ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಕುದುರೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮೊಲದ ಮರಿ ಕೆಸರು ತುಂಬಿದ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡಿತು. ಆ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಾಣಿ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ಕ್ಷಣ ವಿಕ್ರಮ್ ತಡಮಾಡಿದನು. 'ನನ್ನ ಈ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಉಡುಪು ಇಡೀ ಕೆಸರಾಗಬಹುದು' ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಜೀವದ ನೋವು ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಲಕಿತು. 'ಯಾವುದೇ ಉಡುಪಿಗಿಂತ ಒಂದು ಜೀವವನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ' ಎಂದು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಕೆಸರಿನ ಗುಂಡಿಯೊಳಗೆ ಇಳಿದನು. ಬಹಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಆ ಮೊಲದ ಮರಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು. ಮೊಲದ ಮರಿಯೂ ಮತ್ತು ವಿಕ್ರಮನ ರೇಷ್ಮೆ ಉಡುಪೂ ಕೆಸರಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೋದವು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಆ ಮರಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ಕೆಸರು ಅಂಟಿದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಜನಸಭೆಗೆ ತಲುಪಿದನು. ಅವನ ಉಡುಪನ್ನು ನೋಡಿ ಜನರು ಅಚ್ಚರಿಪಟ್ಟರು. ಕೆಲವರು ನಕ್ಕರು. ವಿಕ್ರಮ್ ಶಾಂತವಾಗಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಿವರಿಸಿದನು.
ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಂತರ, ಅಲ್ಲಿನ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಮೌನವಾದರು. ನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು. ಉಡುಪಿನ ಮೇಲೆ ಹೋದ ಕೆಸರಿಗಿಂತ, ಒಂದು ಜೀವವನ್ನು ಉಳಿಸಿದ ಕರುಣೆ ದೊಡ್ಡದು ಎಂದು ಅವರು ಅರಿತುಕೊಂಡರು.
Moral
ಪರರ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಸಂತೋಷವೇ ನಿಜವಾದ ಗೌರವ.
