ஒரு அழகான காலை வேளையில், இளவரசர் விக்கிரமன் தனது புதிய அரச ஆடையை அணிந்து கொண்டு, மக்கள் சந்திப்பிற்குச் செல்லத் தயாராக இருந்தார். அந்த ஆடை மிகவும் விலை உயர்ந்தது மற்றும் பட்டுத் துணியால் ஆனது. அவர் தனது குதிரையில் மெதுவாகக் காட்டை நோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருந்தார்.
திடீரென்று, புதர்களுக்குப் பின்னால் இருந்து ஒரு மெல்லிய அழுகுரல் கேட்டது. விக்கிரமன் குதிரையை நிறுத்திவிட்டுப் பார்த்தார். ஒரு சிறிய முயல் குட்டி, ஒரு ஆழமான மற்றும் சேறு நிறைந்த குழியில் சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த முயல் குட்டி வெளியே வர முடியாமல், பயத்தில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.
விக்கிரமனுக்கு ஒரு நிமிடம் தயக்கம் ஏற்பட்டது. 'நான் இப்போதுதான் இந்த அழகான ஆடையை அணிந்துள்ளேன், இதைப் பயன்படுத்தினால் எல்லாம் அழுக்காகிவிடும்' என்று அவர் நினைத்தார். ஆனால், அந்தச் சிறிய உயிரின் துயரம் அவர் மனதைக் கலங்கச் செய்தது. 'இந்த ஆடையை விட ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றுவதுதான் மிக முக்கியம்' என்று முடிவெடுத்தார்.
அவர் உடனடியாகத் தனது விலையுயர்ந்த ஆடையைப் பொருட்படுத்தாமல், அந்தச் சேறு நிறைந்த குழிக்குள் இறங்கினார். அவர் குனிந்து, மெதுவாக அந்த முயல் குட்டியைத் தூக்கிக் கைகளில் ஏந்திக் கொண்டார். முயல் குட்டியின் மென்மையான ரோமங்கள் முழுவதும் சேறு படிந்துவிட்டது. விக்கிரமனின் பட்டு ஆடையிலும் பெரிய அளவில் சேறு படிந்து அழுக்காகிவிட்டது.
அவர் முயலைக் காப்பாற்றிவிட்டு, சேறு படிந்த நிலையிலேயே மக்கள் சந்திப்பிற்குச் சென்றார். அங்கிருந்த மக்கள் அவரது அழுக்கான ஆடையைப் பார்த்து வியப்புடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். சிலர் ஏளனமாகச் சிரித்தனர். விக்கிரமன் அமைதியாகச் சிரித்துவிட்டு, தான் கண்ட நிகழ்வை அனைவருக்கும் விளக்கினார்.
அவர் சொன்னதைக் கேட்டதும், அங்கிருந்த அனைவரும் மௌனமானார்கள். பின்னர், அனைவரும் எழுந்து நின்று அவருக்குப் பாராட்டுத் தெரிவித்தனர். ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றுவதில் இருந்த மகிழ்ச்சி, அந்த அழுக்கைக் காட்டிலும் பெரியது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.
பாடம்
பிறருக்கு உதவும்போது வரும் மகிழ்ச்சியே உண்மையான பெருமை.
