ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ಅತೀ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಇದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ದೊಡ್ಡ ಅರಮನೆಗಳು ಮತ್ತು ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಚಿನ್ನದ ನಿಧಿಯಿತ್ತು. ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಹಣವನ್ನು ಗಳಿಸುವುದೇ ಅವನ ಏಕೈಕ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಹಣವಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನು ನಂಬಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ, ಅವನ ಮುಂದೆ ಕಾಲದ ದೇವತೆ ನಿಂತಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡನು. 'ವಿಕ್ರಮ್, ನಿನ್ನ ಜೀವನದ ಸಮಯ ಮುಗಿದಿದೆ. ನೀನು ಈಗ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬರಬೇಕು' ಎಂದು ದೇವತೆ ಹೇಳಿದಳು.
ಭಯಗೊಂಡ ವಿಕ್ರಮ್, 'ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಕೊಡಿ! ನನ್ನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಹಂಚಲು ನನಗೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಸಮಯ ಬೇಕು' ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು.
ದೇವತೆ, 'ಕಾಲವು ಯಾರಿಗಾಗಿಯೂ ಕಾಯುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಿರಾಕರಿಸಿದಳು.
ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡನು, 'ಹಾಗಾದರೆ ಒಂದು ವಾರ ಕೊಡಿ!' ಆದರೆ ದೇವತೆ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. 'ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ದಿನವಾದರೂ ಕೊಡಿ!' ಎಂದು ಅವನು ಅಳುತ್ತಾ ಕೇಳಿದನು, ಆದರೂ ದೇವತೆ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ.
ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ವಿಕ್ರಮ್ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ, 'ನನಗೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಮಾತ್ರ ಕೊಡಿ. ಒಂದು ಸಂದೇಶ ಬರೆಯಲು ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಬೇಕು' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಅವನ ಹತಾಶೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವತೆ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಕಾಲಾವಕಾಶ ನೀಡಿದಳು.
ವಿಕ್ರಮ್ ತಕ್ಷಣವೇ ಒಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದನು: 'ನಾನು ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ಹಣದ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದೆ, ಆದರೆ ಆ ಹಣದಿಂದ ನನಗೆ ಒಂದು ನಿಮಿಷವೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜೀವನ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಹಣದ ಹಿಂದೆ ಓಡಬೇಡಿ, ಜೀವನದ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿ ಬದುಕಿ.'
ಪತ್ರ ಬರೆದು ಮುಗಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ, ದೇವತೆ ಅವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು. ಅವನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಆ ಪತ್ರವು ಅವನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತು.
Moral
ಹಣವು ಸಮಯವನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಜೀವನದ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಸವಿಯುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ.
