ஒரு காலத்தில், ஒரு பெரிய நகரத்தில் சோமசுந்தரம் என்ற செல்வந்தர் வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் எண்ணற்ற நிலங்கள், பெரிய வணிக நிறுவனங்கள் மற்றும் விலை உயர்ந்த பொருட்கள் இருந்தன. அவர் எப்போதும் தன் பணத்தையே எண்ணிக் கொண்டே இருப்பார். 'இன்னும் கொஞ்சம் பணம் இருந்தால் நான் உலகத்தையே ஆளலாம்' என்பதே அவரது ஒரே லட்சியமாக இருந்தது. அவர் மகிழ்ச்சியாக இல்லை, ஆனால் அவர் மிகவும் பிஸியாக இருந்தார்.
ஒரு நாள் அதிகாலையில், அவர் தனது படுக்கையறையில் விழித்தபோது, ஒரு விசித்திரமான நிழல் அவர் அருகில் நிற்பதைக் கண்டார். அது காலத்தின் காவலர். அந்த நிழல் மெல்லிய குரலில், 'சோமசுந்தரம், உங்கள் பயணத்தின் நேரம் முடிந்துவிட்டது. நீங்கள் இப்போது என்னுடன் வர வேண்டும்' என்று கூறியது.
திடுக்கிட்டுப் போன சோமசுந்தரம், பதற்றத்துடன் கெஞ்சத் தொடங்கினார். 'தயவுசெய்து என்னை விட்டுவிடுங்கள்! என்னிடம் இவ்வளவு சொத்துக்கள் உள்ளன. அவற்றைச் சரியாகப் பிரித்து என் குடும்பத்திற்குத் தரும்படி எனக்கு ஒரு மாதம் கால அவகாசம் கொடுங்கள்' என்றார்.
காலத்தின் காவலர் அமைதியாக, 'இல்லை, காலம் யாருக்காகவும் காத்திருப்பதில்லை' என்றார்.
சோமசுந்தரம் விடவில்லை. 'சரி, ஒரு வாரம் மட்டும் கொடுங்கள். என் தொழில்களைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்' என்றார். ஆனால் பதில் மறுப்பாகவே இருந்தது. 'சரி, ஒரு நாள் மட்டும் கொடுங்கள்' என்று அவர் கதறினார். அப்போதும் தேவதை மறுத்துவிட்டார்.
கடைசியாக, சோமசுந்தரம் கண்ணீர் மல்கக் கேட்டார், 'எனக்கு ஒரு நிமிடம் மட்டும் கொடுங்கள். அந்த ஒரு நிமிடத்தில் நான் ஒரு முக்கியமான செய்தியை எழுதிவிட வேண்டும்' என்றார். அவரது அந்தத் தீவிரமான வேண்டுதலைக் கண்டு, காவலர் ஒரு நிமிடம் மட்டும் அவகாசம் வழங்க சம்மதித்தார்.
அந்த ஒரு நிமிடத்தில், சோமசுந்தரம் மிக வேகமாக ஒரு கடிதத்தை எழுதினார். அதில், 'நான் வாழ்நாள் முழுவதும் பணத்தைத் தேடி ஓடினேன், ஆனால் அந்தப் பணம் எனக்கு ஒரு நிமிடம் கூடக் கூடுதல் ஆயுளைத் தரவில்லை. பணத்தைத் தேடுவதை விட, வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நொடியையும் ரசித்து வாழுங்கள்' என்று எழுதினார். கடிதத்தை முடித்த அடுத்த கணமே, அவர் காலத்தின் காவலருடன் சென்றார். அவர் விட்டுச் சென்ற அந்தச் செய்தி, அவரது குடும்பத்தினர் பணத்தைத் தேடி ஓடுவதை நிறுத்திவிட்டு, அன்போடு வாழத் தூண்டியது.
பாடம்
பணம் வாழ்வைத் தள்ளிப்போடாது; வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நொடியையும் அனுபவிப்பதே உண்மையான செல்வம்.
