ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಹುಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇತರ ಹುಲಿಗಳಂತೆ ಇದರ ಮೈಮೇಲೆ ಕಪ್ಪು ಪಟ್ಟೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯಿದ್ದರೂ, ಇದು ತುಂಬಾ ಹೇಡಿ ಪ್ರಾಣಿಯಾಗಿತ್ತು. ಸಣ್ಣ ಶಬ್ದ ಬಂದರೂ ಹೆದರಿ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ, ಆ ಹುಲಿ ಕಾಡಿನ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಹೊಲವೊಂದನ್ನು ನೋಡಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ರೈತ ತನ್ನ ಎತ್ತನ್ನು ಬಳಸಿ ಹೊಲ ಉಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಎತ್ತು ತುಂಬಾ ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು, ಆದರೂ ಅದು ರೈತನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಹುಲಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. 'ಇಷ್ಟು ಬಲವಂತದ ಎತ್ತು ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಯಾಕೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ?' ಎಂದು ಅದು ಯೋಚಿಸಿತು.
ರೈತ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವಾಗ ಹುಲಿ ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು ಕೇಳಿತು, 'ಸ್ವಾಮಿ, ಈ ಎತ್ತು ಯಾಕೆ ನಿಮಗಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ?'
ಅದಕ್ಕೆ ಎತ್ತು ಉತ್ತರಿಸಿತು, 'ಹುಲಿಯೇ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಾಣಿಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸ್ವಭಾವವಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಮನುಷ್ಯ ನನಗೆ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಯ ನೀಡುತ್ತಾನೆ, ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.'
ಹುಲಿ ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾಯಿತು. ಎತ್ತು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾ, 'ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ, ಆದರೆ ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೆದರುತ್ತಿರುತ್ತೀಯಾ. ನಿನ್ನ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ನೀನು ಕಂಡುಕೊಂಡರೆ, ನೀನು ಕೂಡ ಒಬ್ಬ ರಾಜನಂತೆ ಬದುಕಬಹುದು,' ಎಂದಿತು.
ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದು ತಿಳಿಯಲು ಹುಲಿ ರೈತನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿತು. ರೈತ ಹುಲಿಯ ಶಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿದ್ದನು. ಹುಲಿ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿಯಬಾರದು ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಅವನು ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದನು. 'ನೀನೂ ಎತ್ತಿನಂತೆ ಶಿಸ್ತು ಕಲಿಯಬೇಕೆಂದರೆ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಬೇಕು,' ಎಂದನು.
ಹುಲಿ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತು. ರೈತ ಹುಲಿಯನ್ನು ಮರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದನು ಮತ್ತು ನಂತರ ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿದನು. ಬೆಂಕಿಯ ಶಾಖ ಮತ್ತು ಹೊಗೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಹುಲಿ ಭಯಪಟ್ಟು, 'ಮನುಷ್ಯ ನನ್ನನ್ನು ಮೋಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ!' ಎಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡಿತು. ಆಗ ಎತ್ತು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ನೆನಪಾಯಿತು.
ಹುಲಿ ತನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿ, ಜೋರಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ ಮರವನ್ನು ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ ಕயிರನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿತು. ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಕயிರು ಮೈಮೇಲೆ ತಗುಲಿದ ತಕ್ಷಣ, ಹುಲಿ ಓಡಿ ಹತ್ತಿರದ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಜಿಗಿಯಿತು.
ಆ ಬೆಂಕಿಯ ಗಾಯಗಳು ವಾಸಿಯಾದ ನಂತರ, ಹುಲಿಯ ಮೈಮೇಲೆ ಸುಂದರವಾದ ಕಪ್ಪು ಪಟ್ಟೆಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು. ಆ ಪಟ್ಟೆಗಳು ಅದರ ಧೈರ್ಯದ ಸಂಕೇತವಾಗಿದ್ದವು. ಅಂದಿನಿಂದ ಆ ಹುಲಿ ಕಾಡಿನ ನಿಜವಾದ ರಾಜನಂತೆ ಗಾಂಭೀರ್ಯದಿಂದ ಬದುಕತೊಡಗಿತು.
