ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில், ஒரு விசித்திரமான புலி வாழ்ந்து வந்தது. அந்தப் புலி மற்ற புலிகளைப் போல கம்பீரமாக இல்லை; அதன் உடலில் கருப்பு வரிகள் ஏதும் இல்லை. பார்ப்பதற்கு ஒரு சாதாரணப் பூனையைப் போலத் தெரிந்தது. வலிமை அதிகம் இருந்தாலும், அது மிகவும் பயந்த சுபாவம் கொண்டது. மற்ற விலங்குகளைப் பார்த்தால் பயந்து ஓடிவிடும், எதற்கும் சண்டையிடாது.
ஒரு நாள், அந்தப் புலி காட்டின் எல்லையில் ஒரு விவசாயியின் நிலத்தைப் பார்த்தது. அங்கே ஒரு பெரிய காளை மாடு, ஒரு மனிதனின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து வயலில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தது. இதைப் பார்த்த புலிக்கு ஆச்சரியம் தாங்கவில்லை. 'இந்தக் காளை மாடு எவ்வளவு வலிமையானது! ஆனால், அது ஏன் ஒரு சாதாரண மனிதனுக்கு அடிபணிந்து வேலை செய்கிறது?' என்று தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டது.
விவசாயி வேலையை முடித்துவிட்டு ஓய்வெடுக்கும்போது, புலி மெதுவாக அவனிடம் சென்றது. 'ஐயா, அந்த காளை மாடு இவ்வளவு பலம் இருந்தும் ஏன் உங்களைச் சார்ந்து வாழ்கிறது?' என்று கேட்டது.
அப்போது அருகில் இருந்த காளை மாடு புலியின் கேள்வியைக் கேட்டுவிட்டுப் பேசியது, 'புலியே, ஒவ்வொரு உயிருக்கும் ஒரு இயல்பு உண்டு. இந்த மனிதன் எனக்குத் தேவையான உணவையும் பாதுகாப்பான இடத்தையும் தருகிறான், அதனால் நான் அவனுக்குத் துணையாக இருக்கிறேன். இது எனது வாழ்க்கை முறை.'
புலி குழப்பத்துடன், 'ஆனால் உன்னால் இவ்வளவு வேலை செய்ய முடியுமா?' என்று கேட்டது. அதற்கு அந்த மாடு, 'உன்னிடம் வலிமை இருக்கிறது, ஆனால் உன்னால் எதையும் செய்ய முடியவில்லையே? நீ மற்ற விலங்குகளைப் பார்த்துப் பயந்து ஓடுகிறாய். உனது உண்மையான வீரத்தை நீ இன்னும் கண்டறியவில்லை. நீ உன் பலத்தைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினால், நீயும் இந்தத் தர்மத்தின்படி ஒரு ராஜாவாக இருக்கலாம்' என்று அறிவுரை கூறியது.
புலி தன் பலத்தை எப்படித் தேடுவது என்று தெரியாமல், விவசாயியிடம் உதவி கேட்டது. 'ஐயா, நான் எப்படி என் உண்மையான குணத்தைக் கண்டறிவது?' என்று கேட்டது.
விவசாயி புலியின் பயந்த சுபாவத்தை அறிந்தவர். ஒரு புலி தன் பலத்தைப் புரிந்துகொண்டால் தான் அது ஆபத்தானது என்று அவர் யோசித்தார். உடனே ஒரு தந்திரம் செய்தார். 'நீயும் அந்த மாட்டைப் போல ஒரு கட்டுப்பாவியாக மாற வேண்டுமானால், முதலில் ஒரு மரத்தில் கட்டப்பட வேண்டும். அப்போதுதான் உனது பொறுப்பு புரியும்' என்றார்.
புலி அதை உண்மை என்று நம்பி, விவசாயி ஒரு பெரிய கயிற்றால் அதை ஒரு மரத்தோடு சேர்த்துக் கட்டினார். சிறிது நேரம் கழித்து, விவசாயி அந்த மரத்தைச் சுற்றிச் சிறிய நெருப்பை மூட்டினார். நெருப்பின் வெப்பம் புலியைத் தாக்கத் தொடங்கியது. பயத்தில் நடுங்கிய புலி, 'மனிதன் என்னை ஏமாற்றுகிறானே!' என்று உணர்ந்தது. அப்போதுதான் அந்த மாடு சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது—மனிதர்கள் தந்திரமானவர்கள், ஆனால் தப்பிக்கத் தெரியாதவன் பலவீனமானவன்.
புலி தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி, ஒரு பலமான கர்ஜனையுடன் கயிற்றைத் துண்டித்து மரத்தையே சாய்த்தது. கயிறு தீப்பிடித்து எரிந்ததால், புலி வேகமாக ஓடி அருகில் இருந்த குளத்தில் குதித்தது. அந்த நெருப்புப் பாதிப்பால் புலியின் உடலில் ஆங்காங்கே காயங்கள் ஏற்பட்டன. ஆனால், அந்த காயங்கள் ஆறத் தொடங்கியபோது ஒரு அதிசயம் நடந்தது. அந்தப் புலி உடலில் அழகான, கருப்பு நிறக் கோடுகள் தோன்றின.
அந்தக் கோடுகள் புலியின் வீரத்தின் அடையாளமாக மாறின. இப்போது அந்தப் புலி பயந்த சுபாவத்தை விட்டுவிட்டு, காட்டின் உண்மையான வேட்டைக்காரனாக மாறியது. அதன் கம்பீரத்தைப் பார்த்த மற்ற விலங்குகள், அதைத் தடையின்றி மதிக்கத் தொடங்கின.
பாடம்
உன்னுடைய உண்மையான பலத்தை நீ உணரும்போதுதான், உனது உண்மையான அடையாளமும் கிடைக்கும்.
