ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಲೂ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಕರಡಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇತರ ಕರಡಿಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಬಲೂಗೆ ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವುದೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಕಾಡಿನ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದವು. "ಬಲೂ, ನೀನು ಕರಡಿ! ನಿನಗೆ ಜೇನುತುಪ್ಪ ಹುಡುಕುವುದು ಮತ್ತು ಮೀನು ಹಿಡಿಯುವುದು ಮುಖ್ಯ, ಈ ಕಾಗದದ ಚೂರುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀಯೆ?" ಎಂದು ಕೋತಿಗಳು ಮತ್ತು ಜಿಂಕೆಗಳು ಲೇವಡಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಬಲೂ ಅವುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ತನ್ನ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಕಾಡಿನ ಶಾಂತತೆಯನ್ನು ಭಂಗಪಡಿಸುವಂತೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. 'ಟಿಂಗ್... ಟಿಂಗ್...' ಎಂದು ಜೋರಾದ ಶಬ್ದವು ಕಾಡಿನಾದ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು. ಪೊದೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಹೊಳೆಯುವ ಕಪ್ಪು ವಸ್ತುವೊಂದು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಆ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮೊಲಗಳು ಮತ್ತು ಜಿಂಕೆಗಳು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗತೊಡಗಿದವು. "ಅದು ಯಾವುದೋ ವಿಚಿತ್ರ ಕಲ್ಲು! ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಚ್ಚಲು ಬರುತ್ತಿದೆ!" ಎಂದು ಒಂದು ಕೋತಿ ಕಿರುಚಿತು.
ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಭಯದಿಂದ ಓಡತೊಡಗಿದಾಗ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಜಿಂಕೆ ಬಲೂ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿ ಬಂದಿತು. "ಬಲೂ ಅಣ್ಣಾ, ಇದು ಏನು? ಇದು ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಜೋರಾಗಿ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ?" ಎಂದು ಕೇಳಿತು. ಉಳಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಬಲೂನ ಸುತ್ತಲೂ ಸೇರಿ, "ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತಿದೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳು, ಇದು ಅಪಾಯಕಾರಿಯೇ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದವು.
ಬಲೂ ಶಾಂತವಾಗಿ ಆ ವಸ್ತುವಿನ ಹತ್ತಿರ ಹೋದನು. ಅದು ಒಂದು ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಆಗಿತ್ತು. ಬಲೂ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ಹೆದರಬೇಡಿ! ನಾನು ಓದಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಓದಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ಮನುಷ್ಯರು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಲು ಬಳಸುವ ಸಾಧನ. ಇದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಏನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿಮಗೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯದ ಕಾರಣ ನೀವು ಭಯಪಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ. ನೀವು ಓದುವುದಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಇದು ನಿಮಗೆ ಒಂದು ರಹಸ್ಯದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ."
ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಬಲೂ ಮುಂದುವರಿಸಿದನು, "ಅರಿವು ಎಂಬುದು ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿ. ಇಂದು ಈ ಸಣ್ಣ ವಸ್ತುವನ್ನು ನೋಡಿ ನೀವು ಹೆದರಿದ್ದೀರಿ. ನಾಳೆ ಯಾವುದಾದರೂ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯ ಬಂದರೆ ನೀವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಕಂಗಾಲಾಗುತ್ತೀರಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕೇವಲ ಆಟವಾಡದೆ, ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ."
ಅಂದಿನಿಂದ ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಬಲೂನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅವನ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು.
Moral
ಜ್ಞಾನವು ಭಯ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾತತೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ರಕ್ಷಾಕವಚ.
