ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ಒಂದು ಕೆರೆಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಮೀನುಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಕೆರೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಯಸ್ಸಾದ ಕೊಕ್ಕ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಯಸ್ಸಾದ ಕಾರಣ ಅದಕ್ಕೆ ಮೀನುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಕೊಕ್ಕ ಒಂದು ಕುತಂತ್ರದ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿತು.
ಒಂದು ದಿನ ಕೊಕ್ಕ ಕೆರೆಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಸങ്കಟದಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿತು, "ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಮೀನುಗಳೇ, ಈ ಕೆರೆಯ ನೀರು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬತ್ತಿಹೋಗಲಿದೆ! ನೀವು ಇಲ್ಲೇ ಉಳಿದರೆ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ನಾನು ನಿಮಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೆರೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಬಲ್ಲೆ, ಅಲ್ಲಿ ನೀವು ಸುಖವಾಗಿರಬಹುದು."
ಮೀನುಗಳು ಹೆದರಿ, "ನಮ್ಮನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೇಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೀರಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದವು. ಕೊಕ್ಕವು, "ಪ್ರತಿದಿನ ಇಬ್ಬರಂತೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನನ್ನ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿತು. ಮೀನುಗಳು ಇದನ್ನು ನಂಬಿ, ಪ್ರತಿದಿನ ಇಬ್ಬರಂತೆ ಕೊಕ್ಕಿನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಏರಿ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸತೊಡಗಿದವು. ಆದರೆ ಕೊಕ್ಕವು ಅವುಗಳನ್ನು ಕೆರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ತಿನ್ನುತ್ತಿತ್ತು.
ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಏಡಿ ಕೊಕ್ಕನ ತಂತ್ರವನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿತು. ಏಡಿಯು ಕೊಕ್ಕದ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, "ನನಗೂ ಆ ಹೊಸ ಕೆರೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿದೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನೂ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೀರಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿತು. ಕೊಕ್ಕವು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ, "ಇಂದು ಏಡಿಯನ್ನು ತಿನ್ನಬಹುದು" ಎಂದು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತು.
ಕೊಕ್ಕವು ಏಡಿಯನ್ನು ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಹಾರಿತು. ಎಂದಿನಂತೆ ಬಂಡೆಯ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಮೀನಿನ ಮೂಳೆಗಳು ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಏಡಿ ಗಮನಿಸಿತು. ತಕ್ಷಣವೇ ಏಡಿಯು ತನ್ನ ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ಪಂಜಗಳಿಂದ ಕೊಕ್ಕದ ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಕಚ್ಚಿತು. ನೋವಿನಿಂದ ಚೀರುತ್ತಾ ಕೊಕ್ಕವು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಕೊಕ್ಕನ ದುಷ್ಟತನಕ್ಕೆ ಏಡಿಯು ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡಿತು.
Moral
ದುಷ್ಟರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಂಬಬಾರದು; ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.
