ஒரு அடர்ந்த காட்டின் நடுவே ஒரு அழகான நீலக் குளம் இருந்தது. அந்தக் குளத்தில் பல வண்ண மீன்கள் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தன. அந்த குளத்தின் கரையில் ஒரு வயதான கொக்கு வாழ்ந்து வந்தது. காலப்போக்கில் அந்த கொக்கிற்கு வேட்டையாடும் வேகம் குறைந்துவிட்டது. பசியால் வாடிய அந்த கொக்கு, ஒரு தந்திரமான திட்டத்தைத் தீட்டியது.
ஒரு நாள் கொக்கு குளத்தின் அருகே சென்று சோகமாகப் பேசியது, "அன்பான மீன்களே, கவலைப்படாதீர்கள்! இந்த குளத்தில் தண்ணீர் குறைந்து கொண்டே வருகிறது. விரைவில் இது வற்றிவிடும். நீங்கள் அனைவரும் உயிர் பிழைக்க வேண்டுமென்றால், நான் ஒரு பெரிய நீலக் குளத்திற்கு உங்களை அழைத்துச் செல்லட்டுமா?"
மீன்கள் பயந்துபோய், "அப்படியா? அப்படியென்றால் எங்களை எப்படிக் காப்பாற்றுவீர்கள்?" என்று கேட்டன. கொக்கு, "ஒவ்வொரு முறையும் இரண்டு மீன்களை என் முதுகில் ஏற்றிச் சென்று அந்தப் பெரிய குளத்தில் விடுவேன்" என்று பொய் சொன்னது. மீன்கள் கொக்கின் பேச்சை நம்பி, தினமும் இரண்டு மீன்களை அதன் முதுகில் ஏறிப் பயணம் செய்யத் தொடங்கின. ஆனால், கொக்கு அவற்றை நீலக் குளத்திற்கு அழைத்துச் செல்லாமல், ஒரு பாறை மீது கொண்டு சென்று தின்றுவிட்டது.
இதை ஒரு புத்திசாலி நண்டு மறைந்திருந்து கவனித்து வந்தது. கொக்கின் தந்திரத்தை உணர்ந்த நண்டு, "நானும் அந்தப் புதிய குளத்திற்குச் செல்ல விரும்புகிறேன், என்னை அழைத்துச் செல்கிறாயா?" என்று கொக்கிடம் கேட்டது. கொக்கு, "நிச்சயமாக! இன்று ஒரு நண்டு விருந்து கிடைக்கும்" என்று மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டது.
கொக்கு நண்டையும் முதுகில் ஏற்றிப் பறந்து சென்றது. வழக்கமான பாறைக்குச் சென்றதும், கொக்கு நண்டை இறக்க முயன்றது. ஆனால், பாறையில் மீன்களின் எலும்புகள் சிதறிக் கிடப்பதைக் கண்ட நண்டு, "ஓ! இதுதான் அந்தப் புதிய குளம் இல்லவா?" என்று ஏளனமாகச் சிரித்தது. அடுத்த நொடியே, நண்டு தனது வலிமையான கைகளால் கொக்கின் கழுத்தைப் பலமாகப் பிடித்துக் கடித்தது. வலியால் துடித்த கொக்கு கீழே விழுந்தது. நண்டு மீன்களுக்கு உதவியாக இருந்ததோடு, கொக்கின் தீய செயலுக்குத் தண்டனை அளித்தது.
பாடம்
தீயவர்களின் பேச்சைக் கேட்டு ஏமாறக்கூடாது; உண்மை எப்போதும் வெல்லும்.
