ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಅಡವಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ಸಿಂಹವಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಹಸಿವಾಯಿತು. ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಅದು ಕಾಡಿನಾದ್ಯಂತ ಅಲೆದಾಡಿತು. ಬಹಳ ಹೊತ್ತಿನ ಹುಡುಕಾಟದ ನಂತರ, ಒಂದು ಪೊಯೆಯ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮೊಲ ಮೇಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅದು ಕಂಡಿತು.
ಸಿಂಹವು ಶಬ್ದ ಮಾಡದೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಮೊಲದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗತೊಡಗಿತು. 'ಈ ಸಣ್ಣ ಮೊಲವು ನನ್ನ ಹಸಿವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನೀಗಿಸುತ್ತದೆ,' ಎಂದು ಅದು ಯೋಚಿಸಿತು. ಆದರೆ, ಅದು ಮೊಲದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲು ಹೋದಾಗ, ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಜಿಂಕೆ ಮೇಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಿತು.
ಸಿಂಹದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದುರಾಸೆ ಹುಟ್ಟಿತು. 'ಈ ಸಣ್ಣ ಮೊಲವನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಬದಲು ಆ ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದರೆ ಸಾಕು, ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನನಗೆ ಆಹಾರ ಸಿಗುತ್ತದೆ!' ಎಂದು ಅದು ಅಂದುಕೊಂಡಿತು.
ಮೊಲವನ್ನು ಹಿಡಿಯುವ ಬದಲು, ಸಿಂಹವು ತನ್ನ ಹಾದಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿ ಜಿಂಕೆಯ ಕಡೆಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿತು. ಎಲೆಗಳ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿದ ಜಿಂಕೆ ಅಪಾಯವನ್ನು ಅರಿತು ತಕ್ಷಣವೇ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಓಡಿಹೋಯಿತು. ಸಿಂಹದ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಹೆದರಿದ ಮೊಲವೂ ಕೂಡ ತನ್ನ ಬಿಲಕ್ಕೆ ಓಡಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿತು.
ಸಿಂಹವು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡದನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಸಿಂಹವು ತನ್ನ ಕೈಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಆಹಾರವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು.
Moral
ದುರಾಸೆಯು ಕೈಗೆ ಸಿಗುವ ಸಣ್ಣ ಅವಕಾಶವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
