ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கம்பீரமான சிங்கம் ஒன்று வாழ்ந்து வந்தது. ஒரு நாள் காலையில் அந்தச் சிங்கத்திற்கு மிகக் கடுமையான பசி எடுத்தது. அது உணவைத் தேடி காடு முழுவதும் அலைந்தது. நீண்ட நேரத் தேடலுக்குப் பிறகு, புதருக்குப் பின்னால் ஒரு சிறிய முயல் கனிந்த கேரட்டைத் தின்று கொண்டிருப்பதை அது பார்த்தது.
சிங்கம் மெல்லக் காலடிகளைத் தப்பாமல் முயலை நோக்கி நகர்ந்தது. 'இந்தச் சிறிய முயல் எனக்குத் தற்காலிகத் திருப்தியைத் தரும்' என்று அது நினைத்தது. ஆனால், அதே சமயம் சற்றுத் தொலைவில் ஒரு அழகான மான் புல் மேய்ந்து கொண்டிருப்பதை அதன் கண்கள் கண்டன.
சிங்கத்தின் மனதில் ஒரு பேராசை பிறந்தது. 'இந்தச் சிறிய முயலைத் தின்றுவிட்டுப் போவதை விட, அந்த மான் கிடைத்தால் பல நாட்களுக்குத் தேவையான உணவு கிடைத்துவிடும்' என்று அது கணக்குப் போட்டது.
முயலைத் தொடப் போகும் தருணத்தில், சிங்கம் தன் பாதையைத் திருப்பியது. மானை நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்து சென்றது. மானின் காலடியில் இருந்த இலைகள் அசையும் சத்தத்தைக் கேட்ட மான், ஆபத்தை உணர்ந்து மின்னல் வேகத்தில் அடர்ந்த காட்டின் உள்ளே ஓடி மறைந்து கொண்டது. சிங்கத்தின் கர்ஜனையைக் கேட்ட முயலும், பயந்துபோய் தன் பாதுகாப்பான வளைக்குள் புகுந்து கொண்டது.
சிங்கம் எவ்வளவுதான் துரத்தியும் மானைப் பிடிக்க முடியவில்லை. இறுதியில், அந்தச் சிங்கத்திற்குப் பசியால் வயிறு கொதித்தது, ஆனால் கையில் ஏதுமில்லை. தான் கையில் இருந்த சிறிய வாய்ப்பைத் தள்ளிவிட்டு, பெரிய ஆசைப்பட்டுப் போனதால், அன்று இரவும் பசியோடுதான் தூங்க வேண்டியதாயிற்று.
பாடம்
கிடைக்கக் கூடிய சிறிய நன்மையை விட்டுவிட்டு, பேராசைப்பட்டால் இருப்பவையும் பறிபோகும்.
