ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಗಜು ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ದೊಡ್ಡ ಆನೆ ಇತ್ತು. ಗಜುವಿಗೆ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಅಹಂಕಾರವಿತ್ತು. ಕಾಡಿನ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅಥವಾ ಹಿರಿಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನೀಡುವ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಗಜು ಎಂದಿಗೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. 'ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತು' ಎಂಬುದು ಅವನ ಅತಿಯಾದ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಭೀಕರವಾದ ಬಿರುಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಮಳೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಕಾಡಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸುರಕ್ಷಿತ ತಾಣಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದವು. ಹಿರಿಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಗಜುವಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಸಿದವು, 'ಗಜುವೇ, ಬಿರುಗಾಳಿ ಬರುತ್ತಿದೆ, ಬೇಗನೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗು!' ಆದರೆ ಗಜು ಇದನ್ನು ಕೇಳದೆ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಹಠಾತ್ತನೆ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ತಡೆಯಲಾರದೆ ಉರುಳಿ ಬಂದು ಗಜುವಿನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಗಜುವಿನ ಕಾಲು ಆ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿತು. ಅವನು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಆ ಭಾರವಾದ ಮರವನ್ನು ಸರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಗಜು ನೋವಿನಿಂದ ಅಳತೊಡಗಿದನು.
ಬಿರುಗಾಳಿ ನಿಂತ ನಂತರ, ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹೊರಬಂದವು. ಗಜುವಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಕೆಲವು ಪ್ರಾಣಿಗಳು, 'ಅವನು ಯಾರ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೇ ಹೀಗಾಯಿತು' ಎಂದು ಹೇಳಿ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟವು. ಆದರೆ, ಕಾಡಿನ ಬಲಶಾಲಿಗಳಾದ ಕರಡಿಗಳು ಮತ್ತು ಹುಲಿಯು ಗಜುವಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದವು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿ ಆ ಮರವನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿ ಗಜುವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದರು.
ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾದ ಗಜು, ಶಕ್ತಿಗಿಂತ ಸಂಯಮ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರ ಮಾತು ಮುಖ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡನು. 'ನಾನು ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸಿದಿರಿ, ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಇನ್ಮುಂದೆ ನಾನು ಎಲ್ಲರ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಗಜು ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು.
Moral
ಅಹಂಕಾರವು ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಹಿರಿಯರ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು.
