ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கஜு என்ற பெயருடைய ஒரு பெரிய யானை இருந்தது. கஜுவுக்குத் தன் பலத்தின் மீது மிகுந்த கர்வம் இருந்தது. காட்டில் உள்ள மற்ற விலங்குகள், குறிப்பாக வயதில் மூத்த விலங்குகள் சொல்லும் அறிவுரைகளை அது அலட்சியமாகத் தாண்டிச் செல்லும். 'நான் இவ்வளவு பெரியவன், எனக்குத் தெரியாதது எது?' என்று அது எப்போதும் நினைத்துக் கொள்ளும்.
ஒரு நாள், வானம் கருத்தது, பலத்த காற்றுடன் கூடிய பெரும் புயல் வீசத் தொடங்கியது. காட்டில் இருந்த மற்ற விலங்குகள் அனைத்தும் பாதுகாப்பான குகைகளிலும், மரங்களின் அடியிலும் தஞ்சம் புகுந்தன. காட்டின் மூத்த விலங்குகள், 'கஜுவே, புயல் வருகிறது, பாதுகாப்பான இடத்திற்குப் போ!' என்று எச்சரித்தன. ஆனால் கஜு, 'இந்தச் சிறு காற்று என்ன செய்யப் போகிறது?' என்று கேலி செய்தபடி காட்டின் நடுவே உலாவிக் கொண்டிருந்தது.
திடீரென்று, ஒரு பயங்கரமான சத்தம் கேட்டது. பலத்த காற்றினால் ஒரு மிகப் பெரிய ஆலமரம் வேரோடு பிடுங்கப்பட்டு, கஜுவின் மீது விழுந்தது. கஜுவின் கால் ஒரு பெரிய மரக்கட்டையின் அடியில் சிக்கிக்கொண்டது. எவ்வளவு முயன்றும் அதன் பலத்தால் அந்த மரத்தை நகர்த்த முடியவில்லை. கஜு வலியால் துடித்தது.
புயல் ஓய்ந்த பிறகு, விலங்குகள் ஒவ்வொன்றாக வெளியே வந்தன. கஜுவின் நிலைமையைப் பார்த்த சில விலங்குகள், 'இது மற்றவர்களின் பேச்சைக் கேட்காததால் தான் இப்படி ஆனது' என்று கூறிவிட்டுத் தங்கள் வேலையைப் பார்க்கச் சென்றன. ஆனால், கஜுவின் கஷ்டத்தைப் பார்த்த காட்டின் பலமான கரடிகளும், புலித் தலைவனும் ஒன்று சேர்ந்தன. கரடிகள் தங்கள் பலத்தால் மரத்தின் ஒரு பக்கத்தையும், புலியும் மற்ற பக்கத்தையும் தள்ளி, கஜுவை மெதுவாக வெளியே எடுத்தன.
தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ளக் கூட முடியாத நிலையில் இருந்த கஜு, தன் தவறை உணர்ந்தது. தன்னிடம் பலம் இருந்தாலும், மற்றவர்களின் அனுபவமும் ஒற்றுமையும்தான் உண்மையான பலம் என்பதைப் புரிந்து கொண்டது. கஜு மெதுவாகக் கூறி, 'என்னைத் தப்பிக் காப்பாற்றிய உங்களுக்குப் பெரிய நன்றிகள். இனிமேல் உங்கள் அனைவரின் ஆலோசனைகளையும் நான் மதிக்கிறேன்' என்று கூறியது. அன்று முதல் கஜு ஒரு சிறந்த நண்பனாக மாறியது.
பாடம்
அகங்காரம் அழிவைத் தரும்; அனுபவம் வாய்ந்தவர்களின் அறிவுரையை மதிப்பது நல்லது.
