ಒಂದು ವಿಶಾಲವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಲಿಯೋ ಎಂಬ ಸಿಂಹವಿತ್ತು. ಲಿಯೋ ಕೇವಲ ಬಲಶಾಲಿಯಲ್ಲದೆ, ಅತ್ಯಂತ ಬುದ್ಧಿವಂತ ನಾಯಕನೂ ಆಗಿದ್ದನು. ಅವನ ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಕಾಡಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಗೌರವ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದರೂ ಲಿಯೋ ಬಹಳ ಸರಳವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಲಿಯೋನ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದವು. "ನಮ್ಮ ಮಹಾನ್ ನಾಯಕನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಔತಣಕೂಟ ಬೇಕು!" ಎಂದು ಒಂದು ಮೊಲ ಹೇಳಿತು. ಆನೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಂಗಗಳು ಸೇರಿ ಕಾಡಿನ ಒಂದು ಜಾಗವನ್ನು ಹೂವು ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದವು. ಮೊದಲು ಲಿಯೋ ಇದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದನು, "ನನಗೆ ಇಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಸಂಭ್ರಮದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ನಾವು ಎಂದಿನಂತೆ ಇರಲಿ," ಎಂದನು. ಆದರೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಪ್ರೀತಿಯ ವಿನಂತಿಗೆ ಮಣಿದು, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಬರುವುದಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು.
ಸಂಭ್ರಮ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಲಿಯೋ ಬರುವ ಮೊದಲೇ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಹೊಗಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದವು. "ಲಿಯೋ ಎಷ್ಟು ಶೂರ!" ಎಂದು ನರಿ ಹೇಳಿತು. "ಅವನು ಕಾಡಿನ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶ!" ಎಂದು ಜಿಂಕೆ ಹಾಡಿತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಾಣಿಯೂ ಲಿಯೋನ ಗುಣಗಾನ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.
ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಮುಗಿದ ನಂತರ ಲಿಯೋ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದವು. "ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ತಡವಾಯಿತು, ಲಿಯೋ?" ಎಂದು ಮಂಗ ಕೇಳಿತು. "ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯವನ್ನು ನೀನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ!" ಎಂದು ಜಿಂಕೆ ಬೇಸರದಿಂದ ಹೇಳಿತು.
ಲಿಯೋ ಶಾಂತವಾಗಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನೋಡಿದನು. ನಂತರ ಹೇಳಿದನು, "ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ನೀವೆಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಆದರೆ ಆ ಹೊಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ನಾನು ಬಂದಿಲ್ಲ. ಹೊಗಳಿಕೆಯು ಒಂದು ಸಿಹಿ ವಿಷದಂತೆ; ಅದು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಅಹಂಕಾರಿಯಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ನಾಯಕ ಹೊಗಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರೆ, ಅವನು ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಗುಣವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾನೆ. ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಿಂಹವಾಗಿರಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನನ್ನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬೇಡಿ," ಎಂದನು.
ಲಿಯೋನ ಮಾತುಗಳು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಿದವು. ಹೊಗಳಿಕೆಗಿಂತ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಅವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡವು.
Moral
ಹೊಗಳಿಕೆಯು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಒಂದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ವ್ಯಸನವಾಗಿದೆ.
