ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கரிகாலன் என்ற சிங்கம் வாழ்ந்து வந்தது. கரிகாலன் மிகவும் வலிமையானது மட்டுமல்லாமல், மிகவும் புத்திசாலித்தனமும் வாய்ந்த ஒரு தலைவன். காட்டில் உள்ள அனைத்து விலங்குகளும் கரிகாலனின் நீதியையும் வீரத்தையும் மதித்தன. கரிகாலன் எப்போதும் எளிமையாகவே வாழ்ந்து வந்தான்.
ஒருமுறை, காட்டில் உள்ள விலங்குகள் கரிகாலனின் பிறந்த நாளைக் கொண்டாடத் திட்டமிட்டன. "நமது சிறந்த தலைவனுக்கு ஒரு பெரிய விருந்து கொடுக்க வேண்டும்" என்று முயல் ஒன்று கூறியது. யானையும் குரங்கும் சேர்ந்து ஒரு பெரிய கொண்டாட்ட ஏற்பாடு செய்தன. கரிகாலன் முதலில், "எனக்கு இந்தத் தேவையில்லை, நாம் எப்போதும் போல இயல்பாக இருக்கலாம்" என்று மறுத்தான். ஆனால், விலங்குகளின் அன்பான வற்புறுத்தலால், கடைசியாக ஒரு மணிநேரம் வந்து கலந்து கொள்ளச் சம்மதித்தான்.
விழா தொடங்கியது. கரிகாலன் வருவதற்கு முன்பே, பல விலங்குகள் வந்து அவனது புகழைப் பாடத் தொடங்கின. "கரிகாலன் எவ்வளவு பெரிய வீரன்!" என்று ஒரு நரி பேசியது. "அவன் ஒரு மாபெரும் நீதிபதி!" என்று ஒரு மான் பாடியது. ஒவ்வொரு விலங்கும் மாறி மாறி கரிகாலனைப் புகழ்ந்து பேசிக்கொண்டே இருந்தன. அந்தப் புகழ்ச்சி காடு முழுவதும் எதிரொலித்தது.
அனைவரும் பேசி முடித்த பிறகுதான், கரிகாலன் மெதுவாகத் தோட்டத்திற்குள் நுழைந்தான். அவனைப் பார்த்ததும் விலங்குகள் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தன. "ஏன் இவ்வளவு தாமதம், கரிகாலன்?" என்று ஒரு குரங்கு கேட்டது. "நாங்கள் உங்களைப் புகழ்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்த நேரத்தை நீங்கள் தவறவிட்டுவிட்டீர்கள்!" என்று ஒரு மான் வருத்தத்துடன் கூறியது.
கரிகாலன் அமைதியாக அனைவரையும் பார்த்தான். பிறகு மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினான். "நண்பர்களே, நீங்கள் அனைவரும் என்னைப் புகழ்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தீர்கள். ஆனால், நான் அந்தப் புகழ்ச்சியைத்听 கேட்கவே வரவில்லை. புகழ்ச்சி என்பது ஒரு இனிய விஷயம் போலத் தெரிந்தாலும், அது ஒரு ஆபத்தான போதை போன்றது. அது ஒருவரைத் தன் திறமையை மறந்து, அகங்காரத்தோடு இருக்கச் செய்யும். ஒரு தலைவன் புகழ்ச்சியில் மூழ்கிவிட்டால், அவன் தன் உண்மையான குணத்தை இழந்துவிடுவான். நான் எப்போதும் ஒரு சாதாரண சிங்கமாகவே இருக்க விரும்புகிறேன். எனவே, தயவுசெய்து என்னை மட்டும் புகழாமல், உண்மையாக இருங்கள்," என்று கூறினான்.
கரிகாலனின் வார்த்தைகள் அனைவரையும் சிந்திக்க வைத்தன. விலங்குகள் தங்கள் தவறை உணர்ந்து, புகழ்ச்சியை விட உண்மையான அன்பே சிறந்தது என்பதைப் புரிந்துகொண்டன.
பாடம்
புகழ்ச்சி என்பது ஒரு போதை போன்றது; அது மனிதனை அகங்காரத்தோடு ஆழ்த்திவிடும்.
