ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಕವಿ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಕುರಿಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ, ಕುರಿಗಳು ಹುಲ್ಲು ಮೇಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೊಡ್ಡ ಮರಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಪ್ರಾಣಿ ಚಲಿಸುವುದನ್ನು ಕವಿ ನೋಡಿದನು. ಅದರ ದೊಡ್ಡ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಹೊಳೆಯುವ ಚರ್ಮವನ್ನು ಕಂಡು ಕವಿ ಹೆದರಿ ಮನೆಗೆ ಓಡಿಹೋಗಿ ತಂದೆಗೆ ಹೇಳಿದನು.
ತಂದೆ ಭಯಪಟ್ಟರೂ, ಕವಿಗೆ ಆ ಪ್ರಾಣಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸಕ್ತಿ ಇತ್ತು. ಅವನು ಮತ್ತೆ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಆ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದನು. "ನೀನು ಯಾಕೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ?" ಎಂದು ಕವಿ ಕೇಳಿದನು.
"ನಮ್ಮ ಜಾತಿಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ತುಂಬಾ ಅಪರೂಪ. ಮನುಷ್ಯರು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ಹೆದರಿ ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ನಾವು ಅಡಗಿದ್ದೇವೆ," ಎಂದು ಆ ಪ್ರಾಣಿ ಬೇಸರದಿಂದ ಹೇಳಿತು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಬೇಟೆಗಾರರು ಈ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಕವಿ ಕೇಳಿದನು. ಕವಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ಪ್ರಾಣಿಯ ಬಳಿ ಓಡಿದನು. ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಾಣಿ ತುಂಬಾ ಹೆದರಿತ್ತು. "ನನಗೆ ಹೋರಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಅದು ಅಳತೊಡಗಿತು.
ಕವಿ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದನು. ಅವನು ಬೇಟೆಗಾರನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, "ಈ ಪ್ರಾಣಿ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯದು, ಆದರೆ ಜನರಿಗೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಭಯವಿದೆ. ನೀವು ಇದರ ಜೊತೆ ಹೋರಾಡಿ ಸೋತಂತೆ ನಟಿಸಿದರೆ, ಜನರಿಗೆ ಇದು ಅಪಾಯಕಾರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಬೇಟೆಗಾರ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರ ಮುಂದೆ ಒಂದು ನಾಟಕ ನಡೆಯಿತು. ಬೇಟೆಗಾರನು ತನ್ನ ಬಲವನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಆ ಪ್ರಾಣಿಯು ಕವಿಯ ಸೂಚನೆಯಂತೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿತು. "ನೋಡಿ, ಇದು ಯಾರನ್ನೂ ನೋಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಇದು ತುಂಬಾ ಶಾಂತವಾಗಿದೆ!" ಎಂದು ಕವಿ ಜನರಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದನು.
ಅಂದಿನಿಂದ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ಆ ಪ್ರಾಣಿಯ ಮೇಲೆ ಭಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕವಿಯ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಒಂದು ಜೀವ ಉಳಿಯಿತು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.
Moral
ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಭಯವನ್ನು ಗೆದ್ದು ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಬೆಳೆಸಬಹುದು.
