ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಚಿಪ್ಪಿ ಎಂಬ ಪುಟ್ಟ ಇಲಿ ವಾಸವಾಗಿತ್ತು. ತೋಟದ ಬೀಜಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದೇ ಚಿಪ್ಪಿಯ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ತೋಟದ ಮಾಲೀಕರು ಎಲ್ಲಾ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಕೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟರು.
ಚಿಪ್ಪಿಗೆ ಆ ಬೀಜಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಬಂದು, ಮಡಕೆಯ ಸಣ್ಣ ರಂಧ್ರದ ಮೂಲಕ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿತು. ಬೀಜಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಚಿಪ್ಪಿಯ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ಉಬ್ಬಿತು. ಹೊರಗೆ ಬರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಹೊಟ್ಟೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಚಿಪ್ಪಿ ಮಡಕೆಯ ಒಳಗೇ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿತು.
ಭಯಗೊಂಡ ಚಿಪ್ಪಿ ಅಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ದಾಶ್ ಎಂಬ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಮೊಲ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, 'ಏಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?' ಎಂದು ಕೇಳಿತು. ಚಿಪ್ಪಿ ನಡೆದ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿತು. ಮೊಲ ನಗುತ್ತಾ, 'ನೀನು ಈಗ ಏನೂ ಮಾಡಬೇಡ, ಸುಮ್ಮನೆ ಇಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸು. ಆಹಾರ ಜೀರ್ಣವಾದ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ ಚಿಕ್ಕದಾಗುತ್ತದೆ, ಆಗ ನೀನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಬರಬಹುದು' ಎಂದು ಹೇಳಿತು.
ಮೊಲ ಹೇಳಿದಂತೆ ಚಿಪ್ಪಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿದ್ರಿಸಿತು. ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಹೊಟ್ಟೆ ಸಣ್ಣದಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಚಿಪ್ಪಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಬಂತು. ಆದರೆ ಚಿಪ್ಪಿಗೆ ದುರಾಸೆ ಹುಟ್ಟಿತು. 'ಇಷ್ಟು ಬೀಜಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೇಗೆ ಹೋಗುವುದು? ಇನ್ನಷ್ಟು ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಹೋಗಬಹುದು' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿತು.
ಚಿಪ್ಪಿ ಮತ್ತೆ ಮಡಕೆಯೊಳಗೆ ಹೋಗಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ಬೀಜಗಳನ್ನು ತಿಂದಿತು. ಬೀಜ ತಿನ್ನುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಕ್ಕು ಮಡಕೆಯ ಬಳಿ ಬಂದಿತು. ಹೊಟ್ಟೆ ಉಬ್ಬಿದ್ದರಿಂದ ಚಿಪ್ಪಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬೆಕ್ಕು ಮಡಕೆಯನ್ನು ತೆರೆದು ಚಿಪ್ಪಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು. ದುರಾಸೆಯು ಚಿಪ್ಪಿಯನ್ನು ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿತು.
Moral
ದುರಾಸೆಯೇ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಮೂಲ.
