ஒரு அழகான தோட்டத்தில் சிப்பி என்ற ஒரு சிறிய எலி வாழ்ந்து வந்தது. அந்தத் தோட்டத்தில் இருந்த தானியங்களைச் சாப்பிடுவதுதான் சிப்பியின் ஒரே வேலை. ஒரு நாள், தோட்டக்காரர் தான் சேகரித்து வைத்திருந்த விதைகளை ஒரு பெரிய மண் பானையில் போட்டு மூடி வைத்தார்.
சிப்பிக்கு அந்தப் பானையின் உள்ளே இருக்கும் விதைகளைச் சாப்பிட வேண்டும் என்ற ஆசை வந்தது. மெதுவாகத் துவாரத்தின் வழியாக பானைக்குள் நுழைந்தது. அங்கிருந்த விதைகளைச் சுவைக்கச் சுவைக்க, சிப்பி நிறுத்தவே இல்லை. வயிறு நிறையச் சாப்பிட்ட பிறகு, சிப்பி வெளியே வர முயன்றது. ஆனால், வயிறு மிகவும் பெருத்திருந்ததால், அந்தச் சிறிய துவாரத்தில் சிக்கிக்கொண்டது.
சிப்பி பயந்து போய் அழத் தொடங்கியது. அப்போது அங்கிருந்த ஒரு புத்திசாலி முயல், 'சுட்டி' சிப்பியைப் பார்த்து, 'ஏன் அழுகிறாய்?' என்று கேட்டது. சிப்பி நடந்ததைக் கூறியது. சுட்டி சிரித்துக்கொண்டே, 'நீ இப்போது எதையும் செய்ய வேண்டாம். அமைதியாகத் தூங்கு. உன் உணவு செரிமானம் ஆகும்போது வயிறு குறையும், அப்போது நீ எளிதாக வெளியே வந்துவிடலாம்' என்று அறிவுரை கூறியது.
சிப்பி முயல் சொன்னபடியே அமைதியாகத் தூங்கியது. எழுந்தபோது அதன் வயிறு பழையபடி சுருங்கிவிட்டது. இப்போது சிப்பியால் வெளியே வர முடிந்தது. ஆனால், சிப்பியின் மனதிற்குள் ஒரு பேராசை இருந்தது. 'வெறும் கையுடன் போனால் எப்படி? இன்னும் கொஞ்சம் விதைகளைச் சாப்பிட்டுவிட்டுப் போகலாம்' என்று நினைத்தது.
சிப்பி மீண்டும் பானைக்குள் சென்று நிறைய விதைகளைச் சாப்பிட்டது. சாப்பிடும்போது ஏற்படும் சத்தத்தினால், அருகில் இருந்த ஒரு பெரிய பூனை விழித்துக் கொண்டது. பூனை மெதுவாகப் பானையின் அருகில் வந்தது. சிப்பி தன் பேராசையினால் வெளியே வர முடியாமல் மீண்டும் சிக்கிக்கொண்டது. பூனை அந்தப் பானையைத் திறந்து சிப்பியைப் பிடித்துக்கொண்டது. பேராசை சிப்பியைப் பெரிய ஆபத்தில் தள்ளியது.
பாடம்
பேராசை எப்போதும் ஆபத்தையே தரும்.
