ಸಮುದ್ರ ತೀರದ ಒಂದು ಸುಂದರ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ತಾತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಜಯ್ನ ತಾತ ಬಹಳ ಸಜ್ಜನ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಬಿರುಗಾಳಿ ಬರಲಿದೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿಯಿತು.
ಅಜಯ್ನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಸುಲಭ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಪಡೆಯಲು ಬಯಸುವವನಾಗಿದ್ದನು. "ಅಜಯ್, ನಾವು ಯಾಕೆ ಭಯಪಡಬೇಕು? ನಾವು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿದರೆ ಸಾಕು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಎದುರಿಸಬಹುದು" ಎಂದು ರೋಹನ್ ಹೇಳಿದನು.
ಆದರೆ ಅಜಯ್, "ತಾತ ಹೇಳುವಂತೆ, ಜೀವನದ ಬಿರುಗಾಳಿಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಸನ್ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಕೆಟ್ಟ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವವರು ಜೀವನದ ಅಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋಗುತ್ತಾರೆ" ಎಂದನು.
ಬಿರುಗಾಳಿ ಬಂದಾಗ, ರೋಹನ್ ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಗುಣಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ತಪ್ಪು ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಂದ ಭಯಭೀತನಾದನು. ಅವನಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಜಯ್ ತನ್ನ ತಾತ ಕಲಿಸಿದ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಇದ್ದನು.
ಬಿರುಗಾಳಿ ನಿಂತ ಮೇಲೆ, ರೋಹನ್ ಅಜಯ್ ಬಳಿ ಬಂದು ಕೇಳಿದನು, "ಅಜಯ್, ನಾನು ಕೇವಲ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ಓಡಿದೆ, ಆದರೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಭಯವಾಯಿತು. ನೀನು ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇದ್ದೆ?"
ಅಜಯ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ನಾವು ಸನ್ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಂಬಿ ನಡೆದರೆ, ಜೀವನದ ಬಿರುಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಂದಿಗೂ ಮುಳುಗುವುದಿಲ್ಲ."
ಅಂದಿನಿಂದ ರೋಹನ್ ಸನ್ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
