കടൽതീരത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലനും അവന്റെ മുത്തച്ഛനും താമസിച്ചിരുന്നു. മുത്തച്ഛൻ വളരെ സൽഗുണസമ്പന്നനും സത്യസന്ധനുമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിൽ വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് വരാൻ പോകുന്നു എന്ന വാർത്ത വന്നു.
അർജുന്റെ കൂട്ടുകാരനായ രാഹുൽ എപ്പോഴും കുറുക്കുവഴികളിലൂടെ വിജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനായിരുന്നു. "അർജുൻ, നമ്മൾ എന്തിനാണ് പേടിക്കുന്നത്? നമ്മൾ മാത്രം വേഗത്തിൽ ഓടിയാൽ മതി, നമുക്ക് രക്ഷപ്പെടാം!" രാഹുൽ പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ അർജുൻ പറഞ്ഞു, "മുത്തച്ഛൻ എപ്പോഴും പറയും, ജീവിതത്തിലെ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടാൻ നമ്മുടെ മനസ്സ് നന്മയിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കണമെന്ന്. സ്വാർത്ഥതയുടെ കടലിൽ നീന്തുന്നവർക്ക് വലിയ തിരമാലകൾ വരുമ്പോൾ രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ല."
കൊടുങ്കാറ്റ് വന്നപ്പോൾ, രാഹുൽ തന്റെ തെറ്റായ പ്രവർത്തികളെക്കുറിച്ചും സ്വാർത്ഥതയെക്കുറിച്ചും ഓർത്ത് ഭയന്നു വിറച്ചു. എന്നാൽ അർജുൻ ശാന്തനായിരുന്നു. മുത്തച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ച നന്മയുടെ പാത പിന്തുടർന്നതുകൊണ്ട് അവന് ഭയമില്ലായിരുന്നു. അവൻ തന്റെ അയൽവാസികളെ സഹായിക്കുകയും സമാധാനത്തോടെ ഇരിക്കുകയും ചെയ്തു.
കാറ്റ് മാറിയപ്പോൾ രാഹുൽ അർജുനോട് ചോദിച്ചു, "ഞാൻ എപ്പോഴും എനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ഓടി, പക്ഷേ എനിക്ക് വലിയ പേടിയായിരുന്നു. നീ എങ്ങനെ ഇത്ര ശാന്തനായിരിക്കുന്നു?"
അർജുൻ മറുപടി പറഞ്ഞു, "നമ്മൾ നന്മയുടെയും ദൈവത്തിന്റെരുളും കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ, ജീവിതത്തിലെ ഏത് കൊടുങ്കാറ്റിലും നമുക്ക് മുങ്ങാതെ നിൽക്കാൻ കഴിയും."
അന്ന് മുതൽ രാഹുൽ നല്ല വഴിയിലൂടെ നടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
