ஒரு அழகான கடற்கரை கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தாத்தா ஒரு சிறந்த மனிதர்; எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்து, நேர்மையாக வாழ்ந்து வந்தார். ஒரு நாள், கிராமத்தில் ஒரு பெரிய புயல் வரப்போகிறது என்று செய்தி வந்தது. அனைவரும் தங்கள் வீடுகளைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளத் தயாரானார்கள்.
அப்போது, கதிரின் நண்பன் விமல், "கதிர், நாம் ஏன் இவ்வளவு பயப்படுகிறோம்? நாம் மட்டும் வேகமாக ஓடினால் போதும், எதையும் சாதித்துவிடலாம்" என்று கூறினான். விமல் எப்போதும் குறுக்கு வழியில் முன்னேற நினைப்பவன். ஆனால் கதிர், "தாத்தா சொல்வார், வாழ்க்கையில் வரும் சோதனைகளைத் தாங்குவதற்கு நம் உள்ளம் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும் என்று. தீய வழியில் சென்றால், அந்தப் புயல் நம்மைத் தவிடுபறி ஆக்கிவிடும்" என்றான்.
புயல் வீசியபோது, விமல் தான் செய்த சில தவறுகளால் பயந்து நடுங்கினான். அவனது சுயநலம் அவனுக்குத் துணையாக இல்லை. ஆனால் கதிர், தன் தாத்தா கற்றுக்கொடுத்த அறநெறிகளைப் பற்றிக்கொண்டான். அமைதியாகவும், மற்றவர்களுக்கு உதவும் மனப்பக்குவத்தோடும் இருந்தான். புயல் ஓய்ந்த பிறகு, விமல் வருத்தத்துடன் கதிரிடம் வந்தான். "கதிர், நான் மட்டும் தான் வேகமாக ஓடினேன், ஆனால் எனக்குள் பயம் மட்டும் தான் இருந்தது. நீ எப்படி இவ்வளவு நிம்மதியாக இருக்கிறாய்?" என்று கேட்டான்.
கதிர் சிரித்துக்கொண்டே, "நாம் நற்பண்புகளையும், இறைவனின் அருளையும் பற்றிக்கொண்டால், வாழ்க்கைப் புயலில் நாம் மூழ்கிவிட மாட்டோம்" என்றான். விமல் தன் தவறை உணர்ந்து, இனி நேர்மையாக வாழ முடிவு செய்தான்.
