ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡುವ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ಅಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು, 'ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಜಗತ್ತನ್ನೇ ತಮ್ಮ ಅರಿವಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ' ಎಂದು.
'ಅದು ಹೇಗೆ ಅಜ್ಜ?' ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಕೇಳಿದನು.
ಅಜ್ಜ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, 'ಅವರು ಐದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ರುಚಿ, ನೋಟ, ಸ್ಪರ್ಶ, ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ವಾಸನೆ - ಈ ಐದನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡವನಿಗೆ ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಒಂದು ಸುಂದರ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.'
ಅಂದು ಸಂಜೆ ಅರ್ಜುನ್ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಅವನು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಆನಂದಿಸಿದನು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಲರವವನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ಮಣ್ಣಿನ ತೇವಾಂಶವನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಅನುಭವಿಸಿದನು. ಒಂದು ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿಂದಾಗ ಅದರ ಸಿಹಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಅದರ ಪೂರ್ಣ ರುಚಿಯನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಿದನು. ಆಗ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು, ಜಗತ್ತನ್ನು ಕೇವಲ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುವುದಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಇಂದ್ರಿಯದ ಮೂಲಕ ಅನುಭವಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನ ಎಂದು.
