ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் பொருட்கள் மீது மிகுந்த ஆர்வம் உண்டு. ஒரு நாள், அவனது தாத்தா ஒரு முனிவரைப் பற்றிச் சொன்னார். 'தாத்தா, முனிவர்கள் ஏன் காட்டில் வசிக்கிறார்கள்?' என்று கேட்டான் கதிர். n'அவர்கள் உலகத்தையே தங்களுக்குள் வைத்திருப்பார்கள், கதிர்' என்றார் தாத்தா. 'எப்படி தாத்தா?' என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான். 'அவர்கள் ஐம்புலன்களையும் மிகத் தெளிவாகப் பயன்படுத்துவார்கள். ஒரு பூவின் வாசனையைத் தூரமிருந்தே அறிவார்கள், ஒரு சிறு சத்தத்தைக் கூட உணர்வார்கள். சுவை, ஒளி, தொடு உணர்வு, ஓசை, மணம் என ஐந்தையும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்பவனுக்கு இந்த உலகம் ஒரு பெரிய புத்தகம் போன்றது' என்றார்.
அன்று மாலை, கதிர் தோட்டத்தில் அமர்ந்திருந்தான். வழக்கமாக அவன் வெறும் விளையாடிக்கொண்டிருப்பான். ஆனால் அன்று, அவன் கண்களை மூடினான். காற்றில் வீசும் மல்லிகைப் பூவின் மெல்லிய வாசனையை உணர்ந்தான். தூரத்தில் ஒரு பறவை சிறகடிக்கும் சத்தத்தைக் கேட்டான். தன் கையில் இருந்த மண்ணின் ஈரப்பதத்தை உணர்ந்தான். ஒரு பழத்தைச் சுவைக்கும்போது அதன் இனிமையை மட்டும் அல்லாமல், அதன் முழுத் தன்மையையும் ரசித்தான். கதிர் அப்போது உணர்ந்தான், உலகத்தை வெறும் கண்களால் பார்ப்பது மட்டும் அறிவல்ல; ஒவ்வொரு உணர்வையும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்வதே உண்மையான அறிவு என்று.
