ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു കുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു. അവന് ചുറ്റുമുള്ള കാര്യങ്ങൾ അറിയാൻ വലിയ താല്പര്യമായിരുന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം മുത്തച്ഛനോടൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൻ ചോദിച്ചു, 'മുത്തച്ഛാ, ജ്ഞാനികൾ ലോകം മുഴുവൻ അറിയുന്നത് എങ്ങനെയാണ്?'
മുത്തച്ഛൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, അവർ പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളെ വളരെ കൃത്യമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. അവർക്ക് ലോകം വെറുമൊരു കാഴ്ചയല്ല, അതൊരു അനുഭവമാണ്.'
'അതെങ്ങനെ?' അർജുൻ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
'കാറ്റിലെ മണം കൊണ്ട് കാലം അറിയാനും, ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം കൊണ്ട് കാടിന്റെ ഭാവം മനസ്സിലാക്കാനും അവർക്ക് കഴിയും. രുചി, കാഴ്ച, സ്പർശനം, ശബ്ദം, ഗന്ധം എന്നീ അഞ്ചും ആഴത്തിൽ അറിയുന്നവന് ഈ ലോകം മുഴുവൻ അവന്റെ ഉള്ളിലുണ്ട്,' മുത്തച്ഛൻ വിശദീകരിച്ചു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം അർജുൻ ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ ഇരുന്നു. അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ഇലകളുടെ മർമ്മരം അവൻ കേട്ടു. മഴയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം അവൻ ആസ്വദിച്ചു. മരത്തിന്റെ പരുക്കൻ തൊലി തന്റെ കൈപ്പത്തിയിൽ സ്പർശിക്കുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു. ഒരു പഴം കഴിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ മധുരവും പുളിയും അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അപ്പോൾ അവൻ മനസ്സിലാക്കി, ലോകം എന്നത് വെറുതെ കാണേണ്ട ഒന്നല്ല, മറിച്ച് ഓരോ ഇന്ദ്രിയത്തിലൂടെയും ആഴത്തിൽ അറിയേണ്ട ഒന്നാണെന്ന്.
