ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಧವ ಮತ್ತು ಮೀರಾ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಬಳಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಪತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸಿತ್ತು. ಒಂದು ಮಳೆಯ ರಾತ್ರಿ, ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧರು ತಣ್ಣಗಾಗಿ ನಡುಗುತ್ತಾ ಅವರ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದರು. ಮಾಧವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಕರೆತಂದನು. ಮೀರಾ ಅವರಿಗೆ ಬಿಸಿಯಾದ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಮಲಗಲು ಹಾಸಿಗೆಯನ್ನು ನೀಡಿದರು.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆ ವೃದ್ಧರು ಹೊರಡುವಾಗ ಮಾಧವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು, 'ಮಗನೇ, ನೀನು ಬಂದ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ಬೇರೆಯವರು ಬರಬಹುದು ಎಂದು ನೀನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈ ಗುಣವೇ ನಿನ್ನನ್ನು ದೇವಲೋಕದ ಅತಿಥಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ.'
ಅಂದು ಸಂಜೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಅತಿಥಿ ಬಂದಾಗ, ಮಾಧವನು ಮೊದಲೇ ಸಿದ್ಧನಿದ್ದನು. ಬಂದವರನ್ನು ಉಪಚರಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಮುಂದಿನ ಅತಿಥಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವ ಗುಣವೇ ನಿಜವಾದ ಧರ್ಮ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು.
