ஒரு சிறிய கிராமத்தில் மாறன் என்ற விவசாயி தன் மனைவி நிலாவுடன் வசித்து வந்தான். அவர்கள் வசதியானவர்கள் அல்ல, ஆனால் மிகவும் அன்பானவர்கள். ஒரு நாள் மாலை, கடும் மழை பெய்து கொண்டிருந்த போது, ஒரு முதியவர் தாகத்தோடு அவர்கள் வீட்டு வாசலில் நின்றார். மாறன் உடனே ஓடிச் சென்று அவரை வரவேற்று, அன்புடன் உள்ளே அழைத்து வந்தான். நிலா அவருக்குச் சூடான கஞ்சியும், ஒரு சிறிய துணியும் கொடுத்தார். முதியவர் வயிறு நிறைய சாப்பிட்டுவிட்டு, நிம்மதியாகத் தூங்கினார்.
அடுத்த நாள் காலை, முதியவர் கிளம்பும்போது மாறனிடம், 'தம்பி, நீ வந்த விருந்தினரை நன்றாகக் கவனித்துக் கொண்டாய். ஆனால், உன்னைப் போலவே வேறு யாராவது இந்த மழையில் வழிதவறி வருவார்களோ என்று நீ காத்திருந்தாய் அல்லவா? அந்தத் தயவுதான் உன்னை உயர்ந்தவனாக மாற்றும்' என்று கூறிச் சென்றார். அன்று மாலை, மீண்டும் ஒரு வழிப்போக்கர் வந்தபோது, மாறன் முன்பே தயார் நிலையில் இருந்தான். விருந்தினரை உபசரிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், அடுத்தவர் வருகையை எதிர்நோக்கி காத்திருப்பதே உண்மையான அறம் என்பதை மாறன் உணர்ந்தான்.
