മാധവനും മീരയും ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്ന ദമ്പതികളായിരുന്നു. അവർക്ക് വലിയ സമ്പത്തൊന്നുമില്ലെങ്കിലും അവർക്ക് വലിയ മനസ്സുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ, തണുത്തു വിറച്ചുകൊണ്ട് ഒരു വൃദ്ധൻ അവരുടെ വീട്ടുവാതിൽക്കൽ വന്നു. മാധവൻ ഉടനെ വാതിൽ തുറന്ന് അദ്ദേഹത്തെ സ്നേഹത്തോടെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു. മീര അദ്ദേഹത്തിന് ചൂടുള്ള ഭക്ഷണവും കിടക്കാൻ ഒരു പുതപ്പും നൽകി.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ യാത്രക്കാരൻ മടങ്ങുമ്പോൾ മാധവനോട് പറഞ്ഞു, 'മകനേ, വന്ന അതിഥിയെ നീ നന്നായി പരിഗണിച്ചു. എന്നാൽ നിന്നെപ്പോലെ മറ്റാരെങ്കിലും ഈ മഴയിൽ വരാൻ സാധ്യതയുണ്ടോ എന്ന് നീ കാത്തിരുന്നു. ആ മനസ്സ് നിന്നെ വലിയവനാക്കും.'
അന്ന് വൈകുന്നേരം മറ്റൊരു വഴിപോക്കൻ വന്നപ്പോൾ, മാധവൻ മുൻകൂട്ടി തയ്യാറായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. വന്നവരെ സഹായിക്കുന്നതിനോടൊപ്പം, അടുത്ത ആൾ വരാൻ കാത്തിരിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ പുണ്യമെന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി.
