ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ತುಂಬಾ ಆಟಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಿಹಿ ಪದಾರ್ಥಗಳಿದ್ದವು. ಒಂದು ದಿನ, ಅವನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ತುಂಬಾ ಬೇಸರದಿಂದ ಕುಳಿತಿದ್ದನ್ನು ಅರ್ಜುನ್ ಗಮನಿಸಿದನು. ರೋಹನ್ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಟಿಕೆಯನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಿದ್ದನು. ಅರ್ಜುನ್ ಓಡಿ ಹೋಗಿ, 'ಇಗೋ ರೋಹನ್, ನನ್ನ ಹೊಸ ಕಾರಿನೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡು!' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಾರನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಆದರೆ, ಅರ್ಜುನ್ ಮುಖವನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, 'ಇದನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಬೇಡ, ಸರಿನಾ?' ಎಂದು ಕಠಿಣವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. ರೋಹನ್ ಆಟಿಕೆಯನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಅವನಿಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅರ್ಜುನ್ನ ಮಾತು ಅವನಿಗೆ ಭಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು.
ಮರುದಿನ, ಅನಿಲ್ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಗೆಳೆಯ ಬಂದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಯಾವುದೇ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಉಡುಗೊರೆಗಳ absence ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅವನು ರೋಹನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ನಗು ತಂದು, 'ರೋಹನ್, ಚಿಂತಿಸಬೇಡ. ನಾವು ಸೇರಿ ನಿನ್ನ ಆಟಿಕೆಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸೋಣ. ನೀನು ತುಂಬಾ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ!' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು. ಆ ಮಾತುಗಳು ರೋಹನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಣಿಸಿದವು. ಅವನು ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ತಂದುಕೊಂಡನು. ಅರ್ಜುನ್ ನೀಡಿದ ಆಟಿಕೆಗಿಂತ ಅನಿಲ್ ನೀಡಿದ ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳು ರೋಹನ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡಿದವು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅರ್ಜುನ್ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಕಲಿತನು. ಕೇವಲ ಉಡುಗೊರೆ ನೀಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮತ್ತು ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಎಷ್ಟೊಂದು ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
